Odpisał po minucie. „Tak. Proszę.”
Tego popołudnia siedziałem naprzeciwko Harolda w jego salonie, z zimnymi dłońmi na kolanach. Zmusiłem się do zapytania o rzecz, którą zostawił rano.
„Tatuaż nie dotyczył tylko Mike’a, prawda?”
Nie odpowiedział.
„Widziałem, jak na nas patrzysz, Haroldzie. Słyszałem Benjamina na imprezie. Przebudowa drugiego piętra. To dla Mii i dla mnie, prawda?”
Jego ramiona były zgięte do wewnątrz.
Gdy w końcu przemówił, jego głos był cichy.
„Gdzieś w tym roku przestało chodzić tylko o Mike’a. Zaczęłam to sobie wyobrażać. Pokój dla Mii. Życie. Nigdy nic nie powiedziałam. Ale podświadomie przygotowywałam grunt pod to.”
Pozwoliłem, by cisza zapadła.
„Nie przekroczę żadnej granicy” – powiedział szybko. „Zostań na tym stanowisku. Ja się wycofam. Możemy wrócić do tego, co było”.
Przez długą sekundę byłam niemal pewna, że tak.
Myślałam o czesnym Mii i kredycie hipotecznym.
Wtedy zrozumiałem, że pozostanie tam, nawet jeśli ostrożnie, sprawi, że pozostanę dokładnie tam, gdzie byłem. Zamrożony. Pożyczony.
„Nie jesteś złym człowiekiem, Haroldzie. Jesteś pogrążony w żałobie. A ja tak bardzo się opierałam, że pozwoliłam, by granice się zatarły”.
Wziąłem oddech.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
