Mój uśmiech zniknął.
“Jaki mężczyzna?”
„Nowy sprzątacz stołówki”.
Spojrzałem na nią.
“Co?”
„Dozorca. Sprząta po obiedzie.”
„Ellie, to zdjęcie ma czterdzieści dwa lata”.
Spojrzała ponownie na zdjęcie.
„Wygląda tu starzej”.
„Ellie, to zdjęcie ma czterdzieści dwa lata”.
Zmarszczyła brwi.
„Może to jego tata”.
Wziąłem od niej album.
„Kiedyś zapytał mnie, czy moja babcia ma na imię Laura.”
Twarz Dawida się nie zmieniła, bo zdjęcia się nie starzeją.
„Dlaczego uważasz, że go znasz?”
Ellie wzruszyła ramionami.
„Kiedyś zapytał mnie, czy moja babcia ma na imię Laura.”
Strych nagle wydał się o wiele mniejszy.
“Co powiedziałeś?”
„Gdybyś chodził do liceum Westbrook.”
“Tak.”
„Czy pytał o coś jeszcze?”
„Gdybyś chodził do liceum Westbrook.”
Poczułem ucisk w żołądku.
“I?”
“Powiedziałem, że tak myślę.”
Dawid nie żył od czterdziestu dwóch lat.
“Jak on się nazywa?”
“Myślę, że Tom.”
Nie Dawid.
Oczywiście, że nie, David.
Dawid nie żył od czterdziestu dwóch lat.
Ellie wskazała na fotografię.
Tuż nad jego lewą brwią znajdowała się słaba blizna w kształcie półksiężyca.
„On też ma tę małą rzecz związaną z księżycem.”
“Jaki księżycowy twór?”
„Nad brwią.”
Mój wzrok powędrował ku twarzy Davida.
Tuż nad jego lewą brwią znajdowała się słaba blizna w kształcie półksiężyca.
Dawid dostał to w wieku szesnastu lat, kiedy uderzył rowerem mojego brata w płot.
Ellie poszła za mną na schody na strych.
Większość ludzi w ogóle tego nie zauważyła.
Zamknąłem album.
“Schodzimy na dół.”
“Dlaczego?”
„Bo skończyłam sprzątać.”
Ellie poszła za mną na schody na strych.
“Dał mi coś wczoraj.”
Potem się zatrzymała.
“Oh!”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
