„On jeszcze nie ma imienia” – szepnęła Madeline.
Ethan pamiętał dziadka Madeline, Thomasa Brooksa, nauczyciela muzyki w szkole publicznej, który wychował ją po tym, jak jej rodzice zginęli w wypadku. Thomas nauczył Madeline renowacji starych instrumentów i pomógł jej otworzyć pierwsze społeczne studio artystyczne.
„Thomas James Brooks Whitmore” – powiedział Ethan.
Madeline zamknęła oczy, a pod jej rzęsami zebrały się łzy.
„Thomas James” – powtórzyła. „Mogę się na to zgodzić”.
Ethan włożył palec przez otwór w inkubatorze. Dłoń dziecka poruszyła się słabo, a potem z zaskakującą determinacją zamknęła się wokół czubka jego palca.
W tym momencie niedokończony kontrakt, rozgniewani inwestorzy i projekt wart miliard dolarów przestały mieć znaczenie.
„Będę tutaj” – powiedział cicho Ethan.
Madeline spojrzała na niego przez szklane odbicie.
„Zawsze wierzysz, że obietnice staną się prawdą, jeśli złożysz je z wystarczającą pewnością siebie.”
„W takim razie nie będę cię prosić, żebyś w to uwierzył. Udowodnię to.”
Ethan pozostał w szpitalu przez całą noc, śpiąc niecałą godzinę na krześle obok oddziału neonatologicznego. Krótko po świcie dr Bell poinformował ich, że u Thomasa rozwinęła się infekcja i wystąpiły dwa niebezpieczne spadki saturacji tlenem.
Następne dwanaście godzin miało zadecydować o tym, czy jego stan się ustabilizuje.
Spokój Madeline w końcu się załamał.
„Lekarze ostrzegali mnie, żebym unikała stresu, ale traciłam wszystko naraz. Studio straciło trzech sponsorów, właściciel podwoił wymagany depozyt, a kilku artystów wycofało się po usłyszeniu, że budynek może zostać wyburzony. Wciąż myślałam, że dam radę, dopóki moje ciało nie zdecydowało inaczej”.
Ethan usiadł obok niej i wyciągnął do niej rękę, ale ona się odsunęła.
„Nosiłaś go przez trzydzieści jeden tygodni, radząc sobie sama z kryzysem” – powiedział. „Nic w tym nie czyni cię odpowiedzialnym za to, co się stało”.
Zanim Madeline zdążyła odpowiedzieć, na oddziale neonatologicznym rozległ się alarm. Pielęgniarki szybko ruszyły w stronę inkubatora Thomasa, a dr Bell podążył za nimi za automatycznymi drzwiami.
Madeline podniosła się zbyt szybko i omal nie upadła.
Ethan złapał ją zanim upadła na podłogę.
Jego telefon zadzwonił ponownie. Na ekranie wyświetliło się nazwisko jego asystentki, Vanessy Cole.
Ethan odpowiedział, obserwując jednocześnie zespół medyczny pracujący za szybą.
„Zarząd domaga się wyjaśnień” – powiedziała Vanessa. „Inwestorzy grożą zawieszeniem negocjacji, a kilku dyrektorów dowiedziało się o dziecku”.
Uwaga Ethana wyostrzyła się.
„Skąd zarząd dowiedział się o moim synu?”
Vanessa zawahała się.
„W systemie komunikacji kierowniczej pojawiło się zgłoszenie ze szpitala”.
„Mój prywatny telefon nie jest podłączony do tego systemu”.
Zapadła cisza.
Ethan odsunął się od Madeline.
„Czy Madeline Brooks przyszła do mojego biura po rozwodzie?”
„Pojawiła się dwa razy.”
„Czy powiedziała ci, że jest w ciąży?”
Kolejna pauza trwała wystarczająco długo, aby móc udzielić odpowiedzi.
“Tak.”
Ethan poczuł, że coś w jego wnętrzu staje się zimne.
„Wiedziałeś, że ona nosi moje dziecko, a nie pozwoliłeś jej ze mną rozmawiać”.
„Poleciłeś mi, żebym po rozwodzie utrzymał uczciwą separację. Richard Hale zgodził się, że jakiekolwiek zawirowania emocjonalne mogą zaszkodzić negocjacjom w Harbor North”.
Richard Hale był sześćdziesięcioczteroletnim wiceprezesem Whitmore Holdings i był mentorem Ethana, odkąd odziedziczył kontrolny pakiet udziałów w firmie w wieku dwudziestu ośmiu lat. Richard nauczył go, że osobista lojalność rodzi podatność na zranienie, że wahanie prowadzi do porażki, a ludzie sukcesu delegują problemy emocjonalne osobom, które potrafią je skutecznie rozwiązać.
„Co Madeline ma wspólnego z Harbor North?” zapytał Ethan.
Vanessa powoli wypuściła powietrze.
„Jej studio mieści się w jednym z budynków objętych strefą przebudowy.”
Ethan spojrzał na Madeline, która stała za szybą, przyciskając do niej obie dłonie, podczas gdy zespół medyczny zajmował się ich synem.
Jej pracownia, Bridge House Arts, przez prawie dziewięć lat zajmowała dawny magazyn drukarski w dzielnicy Walker’s Point. Ethan był obecny na otwarciu, choć wyszedł po czterdziestu minutach, żeby odebrać telefon od inwestora. Zapomniał adresu budynku na długo przed rozwodem.
„Czy nasza firma wywierała presję na jej właściciela?”
„To pytanie należy skierować do działu przejęć”.
„Kieruję to do ciebie.”
Vanessa ściszyła głos.
„Richard uważał, że studio może stać się przeszkodą w relacjach z klientami. Zatwierdził strategię leasingu, a ja zastosowałem się do jego instrukcji”.
Ethan zakończył rozmowę bez słowa.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
