Jego ojciec, Daniel Whitmore, zaginął, gdy Ethan miał dwanaście lat. Richard zawsze twierdził, że Daniel porzucił rodzinę po tym, jak źle zarządzał funduszami firmy.

„Co próbował zrobić mój ojciec?” zapytał Ethan.

Richard zbyt późno zdał sobie sprawę ze swojego błędu.

„Odkrył ustalenia księgowe niezbędne do ochrony firmy w czasie recesji. Zagroził, że je zgłosi, więc zmusiłem go do sprzedaży akcji i przekonałem twoją matkę, że okradł firmę, zanim opuścił kraj”.

W pokoju zapadła całkowita cisza.

Richard rozejrzał się dookoła i w końcu zauważył dziesiątki nagrywających telefonów.

Rachel Mendoza skontaktowała się z federalnymi śledczymi, zanim dotarł do drzwi.

Gdy policjanci wyprowadzili go na zewnątrz, Richard zwrócił się w stronę Ethana.

„Będziesz żałować, że wybrałeś słabość zamiast siły.”

Ethan wziął Thomasa z powrotem w ramiona.

„Najbardziej żałuję, że wierzyłem, że miłość i słabość to to samo”.

Człowiek, który ciągle powracał

Wszystkie dzieła sztuki zostały sprzedane przed zakończeniem wystawy. Darowizny pokryły sześciomiesięczne koszty operacyjne, podczas gdy dwudziestu jeden artystów zreorganizowało Bridge House Arts jako spółdzielnię ze współwłasnością.

Ethan pomógł im uzyskać pożyczkę na rozwój społeczności, chociaż jego nazwisko nie figurowało w żadnych dokumentach własnościowych i nie miał on żadnej władzy nad organizacją.

Zarząd Whitmore Holdings przyjął jego tymczasową rezygnację. Śledztwo doprowadziło do postawienia zarzutów Richardowi, Oliverowi i Vanessie, a firma anulowała Harbor North i utworzyła fundusz naprawczy dla poszkodowanych najemców.

Ethan rozpoczął także terapię, uczęszczał na zajęcia dla rodziców i dzielił się każdym nocnym karmieniem, jakie udało mu się utrzymać dzięki wsparciu medycznemu.

Pewnego ranka o 2:23 Madeline zobaczyła go chodzącego po pokoju dziecięcym, a Thomas opierał się o jego ramię.

„Możesz mi go oddać” – wyszeptała.

„Mam go.”

„Spałeś mniej niż trzy godziny.”

„Ty też.”

„Jestem jego matką.”

Ethan okrył Thomasa kocem.

„A ja jestem jego ojcem”.