Spojrzała w stronę zamkniętych drzwi sypialni i ściszyła głos.
„Nie jest dobrze. Odpowiedz mi.”
„Clarissa powiedziała, że bolą ją plecy. Potrzebowała łóżka dla siebie”.
„W tym domu są cztery sypialnie, Susan.”
„Wiem. Jej trzy córki zabrały pozostałe. Nalegała. Powiedziała, że są dorosłymi kobietami i nie można oczekiwać, że będą się dzielić”.
Poczułem, jak zaciska mi się szczęka.
Słowa wychodziły wolniej, niż chciałem.
„Pozostałe zabrały jej trzy córki”.
„Więc ona cię tu umieściła, w ósmym miesiącu ciąży?”
Susan odwróciła wzrok.
„Powiedziała, że na korytarzu i tak jest ciszej. Że będę spała lepiej, gdy nikt nie będzie mnie zaczepiał.”
Spojrzałem na materac.
Obok jej stóp leżał cienki bawełniany koc.
„Więc ona cię tu umieściła, w ósmym miesiącu ciąży?”
Miała jedną poduszkę, która najwyraźniej pochodziła z kanapy.
Brak arkusza.
Bez kołdry.
Nic.
„Jak długo tu byłeś?”
„Od około dziesiątej wczoraj wieczorem.”
„Jak długo tu byłeś?”
„Chyba żartujesz. Na tym etapie ciąży ledwo wstajesz z krzesła!”
„Mamo, proszę. Nie rób sceny. To tylko dwie noce więcej.”
Przyglądałem się opuchniętym kręgom pod jej oczami.
Sposób, w jaki trzymała jedną rękę ochronnie przyłożoną do brzucha, nawet gdy mówiła.
„Chodź, połóż się na kanapie w werandzie” – powiedziałem cicho. „Tam jest cieplej i nikt cię nie będzie zaczepiał”.
„Na tym etapie ciąży ledwo można wstać z krzesła!”
“Mamo, nie chcę niczego zaczynać.”
„Ty niczego nie zaczynasz. Ja tak.”
Pomogłem jej wstać.
Przybrała na wadze więcej niż jeszcze miesiąc wcześniej i miała problemy z równowagą.
Każdy krok wywoływał we mnie coraz większą złość na kobietę śpiącą smacznie za drzwiami głównej sypialni.
Udało mi się posadzić Susan na leżance w pokoju dziennym.
Potem wróciłem i stanąłem na korytarzu.
“Mamo, nie chcę niczego zaczynać.”
Wpatrywałem się w materac powietrzny.
Moje serce waliło, ale nie ze strachu.
To było coś zimniejszego, ostrzejszego.
Przypomniałem sobie chwile, kiedy gryzłem się w język podczas świątecznych obiadów.
Kiedy Clarissa złośliwie skomentowała styl gotowania Susan, jej wagę, jej karierę.
Czasy, kiedy mówiłem sobie, że nie mam prawa nic mówić.
Za każdym razem się myliłem.
Powiedziałem sobie, że nie mam prawa nic mówić.
Poszedłem do sypialni głównej.
Otworzyłem drzwi bez pukania.
Clarissa opierała się o trzy puszyste poduszki.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
