Obejrzałem to.
„Jaki to tajny list?”
“Tylko jedna litera.”
“Dla kogo?”
“Do kogoś.”
Zmrużyłem oczy.
„Co to za tajny list?”
„Czy planujesz ukraść wszystkie listy, które tam są, moja droga?”
„Nie. Tak. Prawdopodobnie” – powiedziała poważnie.
Zaśmiałem się.
Zwróciła się ku książkom.
Zupełnie przegapiłem wskazówkę.
„Planujesz ukraść wszystkie listy?”
***
Tej nocy jedliśmy ciasteczka w łóżku i oglądaliśmy stary film, aż oczy Avery’ego zaczęły się zamykać.
„Dobrze się dziś bawiłaś?” – zapytałem ją.
Skinęła głową. „To był mój najlepszy dzień od dawna”.
Jej odpowiedź poruszyła mnie bardziej, niż się spodziewała.
Podciągnąłem kołdrę wyżej, żeby przykryła ją.
„Była już dobrze ubrana” – mruknęła. „Mamo”.
„Najlepszy dzień od dawna”.
Zatrzymałem się.
Spojrzała na mnie uważnie przez sekundę. „Nie musisz wszystkiego naprawiać”.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, ktoś trzykrotnie zapukał do drzwi.
Północ.
Dylan stał przed drzwiami z zaklejoną kopertą zaadresowaną do mnie.
„Pani, powiedziano mi, żebym nie dawał pani tego przed północą.”
„Nie musisz naprawiać wszystkiego”.
Wziąłem ją i zamknąłem drzwi.
Avery usiadł.
“Otwórz.”
Pierwszy wers został napisany jego własną ręką.
„Mamo, zanim się zdenerwujesz, to tata pomógł mi to wysłać.”
Obejrzałem to.
“Otwórz.”
„Ty to napisałeś?”
“Proszę czytać dalej.”
Zrobiłem to.
„Słyszałem, jak rozmawiałeś z doktorem Batesem. Nie wszystko, ale wystarczająco dużo”.
Moje ręce zaczęły drżeć.
„Avery, nie powinnaś tego słyszeć.”
“Proszę czytać dalej.”
Spojrzała mi prosto w oczy.
„Kiedy więc planowałeś mi powiedzieć?”
Otworzyłem usta.
„Dzwoniłeś do taty w tej sprawie?”
„Cały czas mówię do mamy: ‘Tato’”.
„Kiedy więc planowałeś mi powiedzieć?”
Matthew i ja byliśmy w separacji od lat. Kochał Avery, mimo że strach uniemożliwiał mu kontakt, kiedy go potrzebowała. Nigdy nie przestała pragnąć, żeby ojciec był częścią jej życia.
„Zorganizowałeś to wszystko z tatą i Dylanem, nie mówiąc mi o tym?”
Avery ciągnął za nitkę wystającą spod koca.
„Tata właśnie wysłał to pocztą. Wszystko napisałem sam”.
Matthew i ja byliśmy w separacji od lat.
„Czemu mi tego po prostu nie dałeś?”
„Ponieważ otworzyłbyś je przed wyznaczonym czasem”.
Prawie zaprzeczyłem.
Spojrzała na mnie.
„Okej” – przyznałem. „Prawdopodobnie”.
Avery wskazał na list. „Czytaj dalej”.
„Czemu mi tego po prostu nie dałeś?”
Zamiast tego obniżyłem ją.
„Mógłeś mi o tym powiedzieć.”
“Próbowałem.”
Coś w jego głosie kazało mi się zatrzymać.
” Gdy ? “
„Tej nocy zapytałem, co się stanie, jeśli leki nie zadziałają”.
“Próbowałem.”
Pamiętam, jak otworzyłem zamrażarkę i zapytałem ją, czy chce lody czekoladowe czy waniliowe.
“Pomyślałem, że potrzebujesz pocieszenia.”
„Potrzebowałem odpowiedzi”.
“Nie miałem żadnych.”
„Więc mogłeś tak powiedzieć.”
Usiadłem obok niej.
“Nie miałem żadnych.”
Avery wpatrywał się w list.
„Słyszałam wystarczająco dużo przed gabinetem doktora Batesa, żeby wiedzieć, że coś się zmieniło” – powiedziała. „A potem wyszedłeś, uśmiechając się o wiele za bardzo”.
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
„Nie chciałem, żebyś się bał.”
„Dość już się o tym nasłuchałem poza gabinetem doktora Batesa”.
Już się bałem, mamo. Boję się, kiedy boli mnie głowa albo za każdym razem, gdy kaszlę.
Rozłożyłem list ponownie.
„Po pierwsze, chcę, żebyś przestał mówić „znajdziemy rozwiązanie”, kiedy nie wiesz, co robić”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
