Z obliczeń.
Bo Preston Blackwell zadrwił z niewłaściwego potwora.
Część 2
Vanessa wyzdrowiała pierwsza. Bogate kobiety, takie jak ona, traktowały szok tak, jak generałowie traktowali krwawienie: presja, kontrola, ukrywanie.
„No cóż” – powiedziała radośnie – „jakież to bohaterskie. Ale ślub to nie pomnik wojenny”.
Preston zaśmiał się za głośno. „Dokładnie. Z całym szacunkiem dla pani służby, ale to wydarzenie ma inwestorów, senatorów i prasę. Nie możemy pozwolić, żeby krępujące wizualizacje odwracały uwagę od Clary”.
Twarz admirała Hale’a pociemniała. „Preston.”
„W porządku” – powiedziałem.
Clara złapała mnie za ramię, wbijając paznokcie w rękaw. „Nie dramatyzuj. Proszę. Rodzina Prestona daje mi przyszłość”.
Spojrzałem na jej dłoń, potem w oczy. „A co ja ci daję?”
Przełknęła ślinę. „Zostawiłeś mnie”.
I oto była. Rana pod okrucieństwem. Vanessa też to zobaczyła i się uśmiechnęła, bo manipulatorzy zbierają ból innych ludzi jak broń.
Skinąłem głową. „W takim razie pójdę już teraz”.
Za mną usłyszałem mruknięcie Prestona: „Dobrze. Szkody opanowane”.
Przeszłam przez salon ślubny, mijając manekiny o idealnych twarzach. Na zewnątrz mój kierowca otworzył drzwi. Admirał Hale podążył za mną, zanim zdążyłam wejść.
„Eleanor” – wyszeptał. „Powiedz mi, czego potrzebujesz”.
Spojrzałem przez ulicę na wieżę Blackwell Defense, lśniącą nad miastem. „Na razie nic”.
Jego wzrok się wyostrzył. „Wiesz.”
„Podejrzewałem. Dzisiaj to potwierdziłem.”
Fortuna Prestona Blackwella nie pochodziła z elegancji. Pochodziła z kontraktów obronnych, organizacji charytatywnych dla weteranów i firm-słupów, które urosły dzięki skradzionym funduszom na zakupy. Przez sześć miesięcy audytorzy mojej fundacji przeszukiwali konta Blackwellów pod kątem pieniędzy przeznaczonych dla rannych żołnierzy. Ślub Clary nie był zwykłym ślubem. To była inauguracja kampanii, ogłoszenie fuzji i scena prania brudnych pieniędzy otulona białymi różami. Co gorsza, wykorzystali Clarę jako przynętę, schlebiając jej, izolując ją i ucząc wstydzić się przed jedyną osobą, która potrafiła rozpoznać kradzież.
Zaprosili senatorów, ponieważ potrzebowali ochrony.
Chcieli, żebym nie istniał, bo byłem jedyną osobą, która mogła ich zniszczyć.
Dwie noce później Vanessa wysłała mi kurierem kontrakt. Zaoferował mi pięćdziesiąt tysięcy dolarów i klauzulę poufności w zamian za „dobrowolną nieobecność i dyskrecję publiczną”.
Zaśmiałem się po raz pierwszy od kilku tygodni.
Potem niczego nie podpisałam.
Zamiast tego wysłałem kopie mojemu prawnikowi, inspektorowi generalnemu i prokuratorowi federalnemu, który dwadzieścia lat temu zawdzięczał mi życie za ewakuację z pustyni.
Clara zadzwoniła o północy.
„Dlaczego reporterzy o ciebie pytają?” – warknęła.
„Bo opowieści podróżują.”
„Preston mówi, że jesteś zazdrosny.”
„Czego?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
