Wyjaśniła, że ​​konkurs miał na celu sprawdzenie umiejętności uczestników, ale sam program miał uczyć osądu, zaufania i odpowiedzialności.

„Jeśli wygrasz, łamiąc wartości, które powinieneś praktykować”, powiedziała, „wtedy nagroda nic nie znaczy”.

Potem spojrzała prosto na Avę.

„Najtrudniejszą decyzję w tym tygodniu podjęła osoba, która wiedziała, że ​​uczciwość będzie kosztować jej własny zespół”.

Ava wpatrywała się w podłogę.

Marissa została usunięta z programu zawodów do końca obozu, do czasu przeprowadzenia formalnej kontroli.

Kiedy pani Alvarez przyznała, że ​​Ava już dość wycierpiała jak na jeden dzień, odwiozłem ją do domu.

W połowie drogi zapytała: „Czy mam prawo do uziemienia?”

Spojrzałem na nią.

“Tak.”

Jej głowa gwałtownie obróciła się w moją stronę.

„Ale powiedziałam prawdę”. Skrzyżowała ramiona. „Nie mogę w to uwierzyć”.

„Skłamałeś. Wysłałeś mi fałszywą wiadomość. Udawałeś kontuzję”.

„Byłem pod presją”.

„Wiem, ale to nie wymaże tego, co zrobiłeś.”

Odwróciła się w stronę okna.

Kilka mil dalej odezwała się ponownie.

„Czy jesteś mną zawiedziony?”

To pytanie bolało bardziej niż cokolwiek innego, co wydarzyło się tego dnia.

Zastanowiłem się długo zanim odpowiedziałem.

„Jestem zawiedziony, że mnie okłamałeś. Jestem zawiedziony, że myślałeś, że musisz sobie z tym wszystkim poradzić sam.”

Jej wzrok pozostał utkwiony w ciemnej drodze przed nią.

„Ale jestem dumny z tego, co zrobiłeś, kiedy w końcu musiałeś dokonać wyboru”.

Ava otarła jedno oko.

„Mimo że wszyscy przegrali?”

„Szczególnie dlatego, że wiedziałeś, że tak zrobią.”

Znów ucichła.

Potem powiedziała: „Chyba Kayla mnie nienawidzi. Co jeśli już nigdy się do mnie nie odezwie?”

Nienawidziłem tego, że nie mogłem naprawić tej części.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!