Daniel wziął głęboki oddech.

„Dałem jej trochę pieniędzy, pomogłem się spakować i zawiozłem ją do domu znajomego oddalonego o kilka godzin jazdy”.

Evan spojrzał na zdjęcie na ekranie telefonu.

„Więc to miała na myśli.”

Daniel skinął głową.

„Już zdecydowała, że ​​chce odejść. Po prostu pomogłem jej znaleźć miejsce, w którym czuła się komfortowo”.

Przez chwilę Evan milczał.

Wtedy Daniel ponownie spojrzał na zegar.

„I dlatego chcę, żebyś coś zrozumiał.”

„Co?” zapytała Maya.

„Mark przyjdzie tu dziś wieczorem.”

Wszyscy przy stole ucichli.

„Może już jest w drodze”.

Evan spojrzał na Maję.

Zadała pytanie, o którym myślałem.

„Jeśli Mark tak traktował Claire, to dlaczego nadal się z nim przyjaźnisz?”

Daniel wyglądał na zawstydzonego.

„Nie jesteśmy blisko.”

„Przyjdzie do naszego domu” – odpowiedziała Maya.

“Ja wiem.”

Głos Evana był cichy.

„Czy on kiedykolwiek wiedział, że pomogłeś mojej mamie odejść?”

“NIE.”

Daniel pokręcił głową.

„Obiecałem Claire, że nie powiem mu, dokąd poszła.”

Potem spojrzał na Evana.

„Dlatego zareagowałem w ten sposób, kiedy cię zobaczyłem.”

„Bo jestem do niej podobna?”

Daniel skinął głową.

„A ty też jesteś podobny do Marka.”

W końcu zrozumiałem.

Daniel nie zareagował na ubranie Evana.

Albo jego włosy.

Albo jego tatuaże.

Rozpoznał coś ze swojej przeszłości.

„Nadal uważam, że Evan powinien wyjść, zanim Mark tu dotrze” – powiedział Daniel.

„Nie” – odpowiedziałem.

Daniel spojrzał na mnie.

„Saro.”

Odwróciłem się do Evana.

„Możesz wyjść, jeśli chcesz. Możesz zostać gdzie indziej w domu, dopóki Mark nie wyjdzie. Jak ci wygodnie.”

Potem spojrzałem na Daniela.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!