Czasami czytała książkę.
Czasami opowiadała mi o tym, co wydarzyło się w szkole.
A czasami po prostu siedziałyśmy w ciszy, ciesząc się tą wyjątkową chwilą, która należała tylko do nas.
Stało się to naszym małym rytuałem.
Jej ojciec, Feliks, żartował, że nasza łazienka bardziej przypomina salon fryzjerski niż rodzinną łazienkę. Wszędzie leżały szczotki, gumki do włosów, odżywki i spraye ułatwiające rozczesywanie.
W domu nigdy nie nazywał jej po prostu Mają.
Dla niego zawsze była Roszpunką.
— Roszpunko! Śniadanie gotowe.
— Roszpunko, musisz posprzątać swoją wieżę.
— Roszpunko, przestań zostawiać mokre ręczniki na podłodze w łazience.
Za każdym razem Maja udawała, że jest zirytowana.
— Tatooo…
Ale zawsze zauważałam mały uśmiech, który próbowała ukryć.
Pewnego dnia Feliks, zamyślony, zawołał z salonu:
— Maja, możesz pójść po pocztę?
Przeszła połowę korytarza, a potem nagle zatrzymała się z dramatycznym wyrazem twarzy.
— O czymś zapomniałeś.
— O czym?
— O części z „Roszpunką”.
Feliks wybuchnął śmiechem.
— Mój błąd. Roszpunko, czy nie zechciałabyś zaszczycić swojego ojca i pójść po pocztę?
Uroczyście się ukłoniła i wyszła.
Ta mała rozmowa powiedziała mi wszystko.
Jej włosy nie były dla niej po prostu włosami.
Były związane z jej pewnością siebie.
Z tym, jak postrzegała samą siebie.
A to było ważne, ponieważ szkoła wcale nie traktowała jej tak życzliwie jak my w domu.
Maja nigdy nie była dzieckiem, które wypełnia pokój hałasem.
Była cicha.
Zamyślona.
Należała do tych dzieci, które podczas przerwy wolą dokończyć książkę fantasy, niż biegać z innymi po boisku.
Podnosiła rękę tylko wtedy, gdy była absolutnie pewna odpowiedzi.
Nawet jeśli inne dziecko przypadkiem ją potrąciło, to właśnie Maja mówiła:
— Przepraszam.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
