Moja córka zakochała się w tej samej linii metra, którą jechałam 20 lat temu – zdjęcie jej chłopaka doprowadziło mnie do łez

“Powinieneś mi zaufać.”

“Powinienem był.”

“Powinieneś pozwolić mi stanąć obok ciebie.”

“Chciałem.”

Jego głos się załamał.

„Byłem po prostu za młody, żeby zrozumieć, że chronienie kogoś to nie to samo, co podejmowanie decyzji za niego”.

Starannie złożyłem zdjęcie.

“Nienawidziłem cię.”

“Ja wiem.”

„Przez lata myślałam, że nie jestem wystarczająca”.

Jego twarz się zmarszczyła.

“Doron…”

Zastanawiałem się, co jest ze mną nie tak.

“Nigdy nic ci nie dolegało.”

“Teraz to wiem.”

Przyglądałem mu się przez dłuższą chwilę.

„Najsmutniejsze jest to…” Uśmiechnęłam się smutno. „…straciliśmy te same 22 lata”.

Skinął głową raz.

“Tak.”

Żadne z nas nie próbowało udawać, że możemy je odzyskać.

Niektóre straty pozostają stratami.

Przesuwane drzwi się otworzyły.

Stormy zajrzała do środka.