Zamarłem.
„Przyszedłem do szpitala.”
Przypomniały mi się słowa Trudy.
„Byłeś tam?”
Skinął głową.
„Moi rodzice chcieli, żebym się nie kręcił. Wierzyli, że dziecko zrujnuje moją przyszłość”.
„A w co wierzyłeś?”
„Bałam się. Kochałam Teagan, ale pozwalałam innym decydować, jak powinno wyglądać moje życie”.
„To wyjaśnia, dlaczego masz osiemnaście lat” – powiedziałem.
„To nie wyjaśnia dziesięciu lat”.
Spojrzał w dół.
„Teagan powiedział mi, żebym nie wracał, dopóki sam nie będę gotów podjąć decyzji”.
“I?”
„W końcu mi się udało.”
„Po jej śmierci”.
„Nie wiedziałam, że jej nie ma, kiedy wychodziłam tamtego dnia z domu”.
„Ale dowiedziałeś się w szpitalu.”
“Tak.”
„I widziałeś, jak niosłem Lucasa.”
Wytarł twarz.
„Wpadłem w panikę”.
„A co z następnym dniem?”
Cisza.
„W następnym tygodniu?”
Nic.
„W następnym roku?”
Jego oczy opadły.
„Przez dziesięć lat nie miałeś osiemnastu lat” – powiedziałem.
“Ja wiem.”
„Ciągle powtarzałem sobie, że czekałem za długo. Każdy kolejny rok sprawiał, że ta wymówka stawała się coraz łatwiejsza”.
Uwierzyłem mu.
To go nie usprawiedliwia.
„Czy Lucas wie o mnie?” zapytał.
„On wie, że jego ojciec istnieje.”
„Czy mogę go zobaczyć?”
“NIE.”
Podniósł głowę.
„Jestem jego ojcem.”
„Jesteś mężczyzną, który go spłodził. To, co stanie się dalej, zależy od tego, co teraz postanowisz zrobić”.
Przełknął ślinę.
„Co mam zrobić?”
„Napisz mu list.”
„List?”
„Powiedz mu, kim jesteś. Powiedz mu, dlaczego cię tam nie było. I powiedz mu, dlaczego teraz tu jesteś”.
Skinął głową.
„I nie obwiniaj Teagana.”
„Nie zrobię tego.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
