„Czasami kupowałam dwa w ciągu tygodnia. Czasami nie widziałam ani jednego przez miesiące. Ale za każdym razem, gdy to robiłam, czułam się, jakby Emma mi na to zwróciła uwagę”.
„Czasami kupowałem dwa w ciągu tygodnia”.
Kaczki w naszym basenie to dziesięć lat, w których Roger znajdował drobne kawałki Emmy w miejscach, obok których przechodziłem.
„Po co wrzucać je do basenu?”
Roger przez dłuższą chwilę trzymał rękę na szafce, zanim odpowiedział.
„Bo w tym roku skończyłaby osiemnaście lat. Przygotowywałaby się do opuszczenia domu… do wejścia w świat i znalezienia w nim swojego miejsca”.
„Po co wrzucać je do basenu?”
Spojrzał w stronę siedlisk motyli, gdzie monarcha trzymał się krawędzi poczwarki.
„Emma zawsze uwielbiała patrzeć, jak motyle wyrastają. Mówiła, że najtrudniejsze nie jest wyhodowanie skrzydeł… ale zaufanie im na tyle, by mogły latać”.
Uśmiechnął się smutno.
„Zdałem sobie sprawę, że przez dziesięć lat trzymałem te wszystkie kaczki ukryte w pudełkach… tak samo jak ukrywałem siebie przy tamtym stawie”.
„Spędziłem dziesięć lat ukrywając wszystkie te kaczki”.
Jego oczy spotkały się z moimi.
„Nigdy nie miały tam pozostać”.
Zapadła między nami długa cisza.
Gdyby Emma tu była, to właśnie tego lata w końcu pozwolilibyśmy jej przyjść na świat. Nie wyobrażam sobie lepszego dnia, żeby w końcu uwolnić nas wszystkich troje.
„Nie wyobrażam sobie lepszego dnia, w którym w końcu uwolniłbym nas wszystkich troje”.
Pani Whitaker zaprowadziła nas do szklanej gabloty.
W środku znajdowały się motyle zakonserwowane po zakończeniu ich naturalnego cyklu życiowego. Pod każdym z nich widniała data, ale notatki nie miały charakteru naukowego. Były hołdem dla mojej córki.
Emma by się śmiała z tego krzywego skrzydła.
Emma zawsze wybierała najpierw te żółte.
Emma nazwałaby to „maleńkim zachodem słońca”.
Były hołdem dla mojej córki.
Moje palce dotknęły szkła.
„To nie jest pomnik” – mruknęłam, a pojedyncza, ciężka łza wyżłobiła ciepłą ścieżkę po moim policzku.
Roger stał obok mnie.
“NIE.”
To również nie była świątynia.
To była rozmowa, której zakończenia nie chciał pozwolić się zakończyć.
„To nie jest pomnik”.
Dziesięć lat szukałem ostatniego dnia Emmy.
Roger zabrał ze sobą jej zwykłe rzeczy.
Żadne z nas nie kochało jej bardziej.
Po prostu przeżywaliśmy żałobę w przeciwnych kierunkach, aż w końcu nie mogliśmy się już widzieć pomimo dzielącej nas odległości.
Żadne z nas nie kochało jej bardziej.
Pani Whitaker wyjęła przewodnik terenowy z szafki.
„Roger przekazał go lata temu, żeby dzieci mogły z niego nadal korzystać” – powiedziała. „Ale prosił, żeby został tutaj”.
Włożyła to w moje ręce.
Okładka była miękka od użytkowania. Wewnątrz, na marginesach, tłoczyły się notatki Emmy zrobione ołówkiem.
„Ale on prosił, żeby tu zostało”.
Lubi słoneczne skały
Skrzydła jak witraże
Nie dotykać palcami o dużych rozmiarach
Pomiędzy dwiema stronami leżał sprasowany żółty kwiat z wycieczki szkolnej, którą odbyła w drugiej klasie.
Nie dotykać palcami o dużych rozmiarach
Przeszedłem do tylnej okładki.
Tam, krzywym ołówkiem, Emma napisała:
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
