Ledwie pamiętałam coś, co tata powiedział zimą, zanim umarł przy ladzie nad płatkami: „Cokolwiek się stanie, dzieciaku, zadbałem o to, żeby to miejsce zawsze należało do ciebie”. Wtedy się roześmiałam, przewróciłam oczami i powiedziałam mu, żeby przestał być taki makabryczny.
Odebrałem to jako coś, co rodzice mówią, żeby zabrzmiało solidnie.
Od tamtej pory o tym nie myślałam. Dopiero później. Moja macocha nie wiedziała.
Chociaż Margaret i ja nigdy nie byłyśmy sobie bliskie, nie wyobrażałam sobie, że odwróci się ode mnie, gdy będę jeszcze w żałobie.
Słabo pamiętałem coś, co powiedział tata.
***
Trzy tygodnie po pogrzebie wróciłam do domu z zajęć, na których nie byłam, jak sobie przypominałam. W korytarzu unosił się zapach świecy, której nie rozpoznałam, coś słodkiego i kwiatowego.
Zostawiłem torbę przy drzwiach.
“Margaret?”
Brak odpowiedzi. Poszedłem w stronę sypialni, rozpinając marynarkę i zastanawiając się, czy w lodówce zostało coś jeszcze.
Drzwi do mojej sypialni były otwarte.
W korytarzu unosił się zapach świecy, której nie rozpoznałem.
Margaret stała w drzwiach, odwrócona do mnie plecami, trzymając w jednej ręce dwa czarne worki na śmieci, a w drugiej rolkę taśmy pakowej.
Odwróciła się, gdy mnie usłyszała, a następnie uśmiechnęła się tak, jak obcy człowiek uśmiecha się do kasjera.
„Dobrze. Jesteś w domu.”
Macocha rzuciła czarne worki na śmieci na moje łóżko, jakby roznosiła pranie.
Margaret stała w drzwiach.
Nawet nie zdjąłem kurtki. W moim pokoju unosił się zapach lawendowego sprayu, którego zaczęła używać na korytarzu, takiego, który zawsze przyprawiał tatę o kichanie.
„Musisz zacząć się pakować.”
Wpatrywałem się w nią, czekając na puentę. Ale żadnej nie było.
„Pakowanie na co?”
„Wyprowadzić się. Masz 18 lat, a ja potrzebuję tego pokoju”.
„Musisz zacząć się pakować.”
Coś zimnego przeniknęło mnie wzdłuż kręgosłupa. Powoli położyłem kurtkę na podłodze, jakby nagły ruch mógł sprawić, że słowa ułożą się w coś mniej okrutnego.
„Dokąd się wyprowadzić, Margaret? Tata nie żyje już trzy tygodnie”.
„Właśnie dlatego”. Skrzyżowała ramiona. „Eric wprowadza się w ten weekend. Musi gdzieś schować swoje rzeczy”.
Coś zimnego przeszło mi po kręgosłupie.
“Eric?”
“Mój chłopak.”
Poczułem mdłości. Chwyciłem krawędź komody, tej samej, którą tata odnowił dla mnie latem, kiedy skończyłem 14 lat, i próbowałem znaleźć słowa.
„Twój chłopak? Tata zmarł trzy tygodnie temu. Jak to możliwe, że już masz chłopaka?”
Margaret zacisnęła szczękę. Ta grzeczna maska, którą nosiła przez pięć lat, w końcu opadła, a pod spodem pojawiło się coś, czego nie rozpoznałem.
Poczułem się chory.
„Twojego taty już nie ma” – warknęła moja macocha. „Mam 43 lata. Jestem jeszcze młoda i nie spędzę reszty życia ubrana na czarno, żebyś czuła się komfortowo”.
Nie mogłem mówić. Patrzyłem tylko na nią, na kobietę, którą kochał mój ojciec, i nie widziałem w niej żadnego odbicia.
„Wyjadę” – powiedziałem w końcu. Mój głos zabrzmiał ciszej, niż chciałem. „Wyjadę, jak tylko znajdę jakieś miejsce do spania”.
„Nie spędzę reszty życia ubrana na czarno”.
„Dobrze”. Podniosła jeden z worków na śmieci i wcisnęła mi go w dłonie. „Zacznij od szafy”.
Potem wyszła.
Długo stałam tam, trzymając pustą torbę i wpatrując się w drzwi, które właśnie zapełniła.
***
Tego wieczoru siedziałem na podłodze w łazience z telefonem, ponieważ był to jedyny pokój z zamkiem.
Naomi odebrała po drugim sygnale.
„Czy mogę spać na twojej kanapie?”
„Zacznij od szafy.”
Zapadła cisza, a potem jej głos stał się tak miękki, że chciało mi się płakać.
„Jak długo?”
„Jeszcze nie wiem. Tydzień? Coś wymyślę. Margaret chce, żebym się wyprowadził.”
“Ona co? Em? Co się stało?”
„Jej chłopak się wprowadza”.
“Emilia.”
“Ja wiem.”
„Ona nie może tego zrobić. Minęły już trzy tygodnie!”
„Wygląda na to, że może.”
„Jak długo?”
Słyszałem, jak Naomi krząta się po pokoju, otwiera szafki, tak jak zawsze robiła, gdy była zdenerwowana i musiała zająć czymś ręce.
„Przyjdź jutro po zajęciach” – powiedział mój przyjaciel. „Weź ze sobą wszystko, co zmieści się w walizce. Mama podjedzie, jeśli będziesz potrzebował pomocy”.
“Nie chcę sprawiać problemów.”
„Nie stanowisz problemu. Jesteś moim przyjacielem. Powiedz „dobrze”.
“Dobra.”
Siedziałem tam jeszcze minutę po tym, jak się rozłączyliśmy i wtedy to usłyszałem.
“Nie chcę sprawiać problemów.”
Zza ściany dobiegł głos Margaret – niski i ciepły, tonem, którego nigdy wcześniej nie słyszałam, żeby zwracała się do mojego ojca.
„…już niedługo, kochanie. Już dawno nikt nie sprawił, że poczułam się tak…”
Zmarszczyłem brwi, patrząc na kafelek.
Byłem zbyt wyczerpany, żeby rozpakować cokolwiek, co w danej chwili nie miało sensu.
Usłyszałem jej śmiech, zmęczony i zadowolony. Drzwi się zamknęły. W mieszkaniu zapadła cisza.
Zmarszczyłem brwi, patrząc na kafelek.
***
Poszedłem do swojego pokoju i zrobiłem jedyną rzecz, na jaką mnie było stać.
Włożyłam naszyjnik mamy do szkatułki na biżuterię. Do szkolnego plecaka włożyłam trzy swetry i dwie pary dżinsów. Potem poszłam korytarzem do półki, na której stało zdjęcie taty, to z naszej wycieczki nad jezioro, kiedy miałam 16 lat.
Zdjąłem je i zabrałem ze sobą.
Włożyłam naszyjnik mojej mamy do pudełka na biżuterię.
Położyłam się na kołdrze, nadal mając na sobie ubrania, przyciskając ramę do piersi i powtarzałam sobie, że muszę przetrwać tylko do momentu, aż spakuję wszystkie swoje rzeczy.
Nie miałem pojęcia, że Margaret nie zamierza czekać tak długo.
***
Następnego popołudnia wracałem z zajęć ze słuchawkami w uszach, starając się nie myśleć o ofercie kanapy, którą Naomi już dwa razy potwierdziła SMS-em. Różowy błysk przykuł moją uwagę w pobliżu okna na drugim piętrze naszego budynku.
Nie miałem pojęcia, że Margaret nie zamierza czekać tak długo.
Mój sweter. Spada jak ranny ptak na żywopłot!
Zatrzymałem się na chodniku i wyciągnąłem słuchawki.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
