„Mam nadzieję, że nie spędzi całej nocy płacząc jak ona.”
Tata się wzdrygnął.
Spojrzałam na niego.
„Powiedz coś.”
Ledwo udało mu się wykrztusić: „Shirley, proszę”.
To było wszystko.
Kiedy Gary przybył, spojrzał na mnie i uśmiechnął się.
„Jesteś piękna.”
Na balu maturalnym wreszcie zaczęłam się relaksować.
Znajomi komplementowali sukienkę.
Kiedy powiedziałem im, że zrobiła to moja matka, ich miny złagodniały.
Gary podał mi kubek ponczu.
„Byłaby z ciebie dumna.”
Następnie drzwi otworzyły się dla rodziców-opiekunów.
Szukałem taty.
Zamiast tego zobaczyłem Shirley.
Mój kubek wypadł mi z ręki.
Miała na sobie sukienkę mojej matki.
Nie oryginał, lecz niemal idealna kopia.
Ta sama przykurzona różowa tkanina.
Ten sam dopasowany gorset.
Te same kwiaty wyglądające na ręcznie robione.
Brakowało tylko małego, niebieskiego K mamy.
Ktoś szepnął: „Czy to matka Delili?”
Inny uczeń odpowiedział: „Nie. To jej macocha”.
Shirley szła prosto w moim kierunku.
„Och, Delilah! Spójrz na nas. Pasujemy do siebie!”
„Skopiowałaś sukienkę mamy”.
Pochyliła się bliżej, tak że tylko ja mogłem ją słyszeć.
„Nie jesteś właścicielką smutku, kochanie.”
„Jak mogłeś to zrobić?”
Jej uśmiech stał się zimniejszy.
„Myślałeś, że dzisiejszy wieczór uczyni cię wyjątkowym. Chciałem, żebyś zrozumiał, że jesteś zwyczajny.”
Zwróciłem się do ojca.
„Powiedz jej, żeby przestała.”
Tata spuścił wzrok.
„Nie tutaj, Delilah.”
„Skopiowała ostatni prezent, jaki dała mi mama”.
„Proszę ściszyć głos.”
To bolało prawie tak samo, jak okrucieństwo Shirley.
Skierowałem się w stronę wyjścia.
Wtedy Gary złapał mnie za łokieć.
„Nie znikaj.”
Głos mamy natychmiast powrócił.
Zatrzymałem się.
„Wszyscy się gapią” – wyszeptałem.
Gary rozejrzał się.
“Dobry.”
Potem dodał:
„Niech zobaczą, co zrobiła”.
Powiedziałem mu, że nie mogę walczyć z Shirley na oczach setek ludzi.
„Nie musisz walczyć z nią sam.”
Gary podszedł do naszej starszej doradczyni, pani Chen.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
