***
Na dziesięć minut wszystko się poprawiło. Frank zapytał o ogród mamy, Josh opowiedział historię, która ją rozbawiła, a ja zacząłem się odprężać.
Wtedy Deborah spojrzała prosto na mamę.
„Wiem, co robisz. Przestań, proszę.”
Czy jadłeś kiedyś w podobnej restauracji?
Moja dłoń zacisnęła się na widelcu.
„Deborah” – powiedziałem.
“Co?”
„Nie musisz ciągle pytać o takie rzeczy”.
“Jakie?”
„Nie musisz ciągle pytać o takie rzeczy”.
Mama dotknęła mojego ramienia.
„Pozwól mi odpowiedzieć.”
Spojrzała na drugą stronę stołu.
„Tak, Deborah. Mam.”
„Oczywiście, że tak, kochanie.”
„Pozwól mi odpowiedzieć.”
Jej uśmieszek nie drgnął.
Josh pochylił się w moją stronę.
„Jest zdenerwowana. Ignoruj ją.”
Odwróciłem się.
„Dlaczego miałbym to zrobić?”
„Bo jeśli będziesz reagować na każdy komentarz, ta noc stanie się czymś innym”.
„Jest zdenerwowana. Ignoruj ją.”
“Już się stało.”
Ścisnął moje kolano pod stołem.
„Proszę, Grace. Przetrwajmy już kolację.”
„Udając, że nie obraża mojej matki?”
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Deborah uśmiechnęła się do mnie zza stołu.
“Grace, twoja sukienka jest piękna.”
“Chodźmy już do obiadu.”
“Dziękuję.”
“Dokładnie zrozumiałeś, jaki to będzie wieczór.”
Odłożyłem widelec.
“Co masz na myśli?”
Deborah spojrzała na mamę. „Ubrałaś się stosownie do okazji”.
Josh poruszył się obok mnie. „Mamo, daj spokój. To nasz wieczór, nie twój”.
“Co masz na myśli?”
“Dałem jej komplement.”
Mama uniosła kieliszek. „Grace zawsze wygląda uroczo”.
Brzmiała spokojnie, co tylko potęgowało mój niepokój.
Przysunęłam się bliżej. „Mamo, dlaczego nic nie mówisz, żeby ją uciszyć?”
„Bo słucham.”
“Do czego?”
„Grace zawsze wygląda uroczo”.
“Wszyscy.”
Ta odpowiedź mnie zatrzymała. Było coś, o czym mi nie mówiła.
Deborah zmieniła temat.
Zniżyłam głos. „Masz ładniejsze sukienki. Dlaczego akurat ta?”
„Nie tutaj, Grace.”
„A gdzie?”
Było coś, o czym mi nie mówiła.
Mama odłożyła serwetkę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
