Przez czternaście dni panikowali. Mama nazwała mnie egoistką. Natalie mówiła, że ​​się martwię. Wujek Richard mówił, że jestem rozczarowana. Nie mieli pojęcia, że ​​wykorzystuję te same czternaście dni na przygotowania do Boston Literary Awards , gdzie S.H. Montgomery w końcu wyjdzie z ukrycia pod pseudonimem.

Ceremonia odbyła się w hotelu Four Seasons. Moja mama zasiadła w zarządzie, co oznaczało, że będzie siedzieć w pierwszych rzędach, uśmiechając się do kamer, udając mecenasa sztuki. Natalie będzie stała obok niej, ubrana jak kobieta sukcesu i pogrążona w strachu.

Przemówienie Olivera Reeda miało się rozpocząć za trzydzieści minut, gdy Lucas Bennett, dyrektor generalny Northbridge Publishing, przeszedł przez salę balową w stronę mojej matki z kieliszkiem szampana w ręku.

Uśmiechnął się, wyciągnął rękę i wypowiedział zdanie, które sprawiło, że jej twarz znieruchomiała.

Część 2

Lucas Bennett powiedział: „Pani Smith, myślę, że Isadora dołączy do nas dziś wieczorem”.

Moja mama obdarzyła go uśmiechem, którego używała do dawców, tym, który tylko z daleka wyglądał ciepło. „Obawiam się, że moja córka nie będzie mogła przyjść. Wcześniejsze zobowiązania”.

Lucas spojrzał na Natalie, a potem z powrotem na moją matkę. „To dziwne. To nasza honorowa osoba”.

Kieliszek szampana Natalie przechylił się tak gwałtownie, że kelner podszedł bliżej. „Za co uhonorowana?”

„Autor Roku” – powiedział Lucas. „SH Montgomery”.

W małym kręgu wokół nich zapadła cisza. Krytyk z „ Boston Globe” przerwał w pół zdania. Wydawca z Nowego Jorku obrócił się całym ciałem w stronę rozmowy. Moja matka próbowała się roześmiać, ale dźwięk był słaby.

„To musi być jakaś pomyłka” – powiedziała. „Isadora pisze w internecie drobne rzeczy”.

Lucas wyjął telefon i pokazał jej podsumowanie umowy z moim imieniem i nazwiskiem obok pseudonimu. Widziałem, jak jej twarz zbladła podczas transmisji na żywo. Natalie pochyliła się, odczytała numer i wyszeptała coś, czego nie mogłem usłyszeć. Jej usta ułożyły się w kształt niedowierzania.

O 20:30 Oliver Reed wszedł na scenę. Drzwi sali balowej za widownią były nadal zamknięte. Moją matkę odprowadzono z powrotem do stolika numer trzy, ale nie wyglądała już jak kobieta, która spędziła wieczór na zbieraniu komplementów. Wyglądała jak uwięziona w sali pełnej świadków.

Ekrany rozświetliły się okładkami Kronik Silverwood .

Pięć książek.

Sprzedano miliony.

Trzydzieści siedem języków.

Anonimowy autor, którego poszukiwał cały świat wydawniczy.