—On cię kochał.
Po raz pierwszy podniosłem głos.
—Nie broń go.
Susan milczała.
Potem usiadł na krześle i powiedział mi coś, czego nie było w liście.
—Zakochałam się w nim.
W pokoju zapadła całkowita cisza.
—A on?
Susan spuściła wzrok.
—Myślałam, że on też mnie kocha. Ale kiedy powiedziałam mu, że muszę wybrać, zerwał ze mną tego samego dnia. Powiedział, że nigdy cię nie zostawi.
Czy to miało mnie pocieszyć?
Nie, nie zrobił tego.
Zapytałem go:
—To dlaczego zostałeś w moim życiu przez kolejne dwanaście lat?
Długo nie odpowiadał.
Potem powiedział:
—Bo już straciłam małżeństwo. Straciłam Michaela. Gdybym straciła też ciebie, nic by mi nie zostało. I tak, to było egoistyczne.
Po raz pierwszy nie próbował się usprawiedliwiać.
Susan powiedziała mi, że z biegiem lat wstyd, który czuła za każdym razem, gdy na mnie patrzyła, stawał się cięższy od samej tajemnicy.
Kiedy Michael zachorował, postanowił mi o tym natychmiast powiedzieć.
Ale Michael poprosił go, żeby poczekał.
Obawiała się, że spędzi ostatnie miesiące swojego życia patrząc, jak nasza rodzina się rozpada.
I Susan się zgodziła.
Po raz kolejny podjęli decyzję za mnie.
Wstałem i otworzyłem drzwi pokoju hotelowego.
Susan zrozumiała.
On również wstał.
Gdy dotarł do drzwi, odwrócił się w moją stronę.
—Wczoraj powiedziałam, że to będzie nasze ostatnie zdjęcie jako przyjaciół, ponieważ wiedziałam, że po dzisiejszym dniu nigdy więcej nie nazwiesz mnie swoją przyjaciółką.
Spojrzałem na nią.
Przez moją głowę przemknęło wspomnienie trzydziestu siedmiu lat.
Dwie małe dziewczynki na szkolnym boisku.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
