Natychmiast zwróciłem się w stronę mojego syna.
„Co to jest sobota?”
Zanim Leo zdążył odpowiedzieć, widelec Chloe wyślizgnął się jej z ręki i uderzył w talerz z głośnym brzękiem. Leo wzdrygnął się.
„Przepraszam” – powiedziała szybko.
Ale ona nie patrzyła na niego. Patrzyła na mnie.
Kilka minut później do stołu podszedł starszy mężczyzna.
„Osiemnaście. Trudno uwierzyć.”
„Czas się nie zmienia, zależnie od tego, czy w to wierzysz, panie Howard” – odpowiedział Leo.
Mężczyzna się roześmiał, a potem spojrzał na mnie.
„Wychowałaś dobre dziecko.”
Zanim zdążyłem zapytać, skąd dokładnie zna mojego syna, pan Howard stuknął dwa razy w stół. Leo odpowiedział mu dwa razy i mężczyzna odszedł. Pochyliłem się w stronę Chloe.
„Powiedz mi, co się dzieje.”
„Nie tutaj, Kait.”
Moje serce zaczęło walić.
„Więc coś jest. Co ukrywałeś?”
Leo spojrzał w naszą stronę, a ja się powstrzymałam. Cokolwiek to było, nie zamierzałam zamieniać jego osiemnastych urodzin w przesłuchanie.
Potem pojawił się deser i coś jeszcze mnie uderzyło. Nie było głośnej piosenki urodzinowej. Nie było personelu zgromadzonego wokół stołu. Nie było oklasków i krzyków. Marcy położyła przed Leo kawałek ciasta czekoladowego z jedną świeczką. Gdy zdmuchnął świeczkę, siedzący obok pracownicy cicho klasnęli dokładnie raz i wrócili do pracy.
Rozejrzałem się po barze inaczej. Ci ludzie wiedzieli, żeby nie dotykać Leo bez powodu. Wiedzieli, jakie dźwięki go drażnią. Wiedzieli, jak długo czekać na odpowiedź. Wiedzieli nawet, jak lubi być celebrowany.
Siedząca naprzeciwko mnie Chloe otarła łzę z policzka.
„Dlaczego płaczesz?”
“Później.”
„Przestań mówić później.”
„Proszę, Kait.”
Coś w jej głosie mnie przestraszyło.
Pod koniec kolacji poszedłem do toalety. Kiedy wróciłem na korytarz, Marcy już na mnie czekała.
„Kaitlyn?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
