Po prostu nie zawsze wierzyłem, że ma rację.
Mimo wszystko spróbowałem diety.
Kroiłam chleb, przestałam kupować ciasteczka i odmierzałam porcje, które po godzinie byłam głodna.
Oglądałam filmy o szybkich efektach i zapisywałam przepisy, które mi nie smakowały. Każdego ranka wchodziłam na wagę, mając nadzieję, że wynik zadecyduje, czy zasługuję na poczucie pewności siebie.
Straciłam kilka funtów.
A potem je odzyskałem.
Za każdym razem, gdy zmieniała się moja waga, zmieniał się również mój nastrój.
Aaron to zauważył.
Pewnego wieczoru zastał mnie wpatrującego się w lodówkę i nic z niej nie wyjmującego.
„Jesteś głodny?” zapytał.
“Trochę.”
“Więc jedz.”
“Nie powinnam.”
Delikatnie zamknął drzwi lodówki.
“Kto ci to powiedział?”
Wiedziałem, o co pytał.
“Nikt.”
“Marta…”
Odwróciłam wzrok.
Położył obie ręce na moich ramionach.
„Chcę, żebyś był szczęśliwy w dniu naszego ślubu. Nie chcę, żebyś był słaby, nieszczęśliwy ani bał się jeść kolacji”.
„Chcę po prostu dobrze wyglądać”.
“Tak.”
„Do zdjęć.”
“Tak.”
Uśmiechnęłam się do niego ze zmęczeniem.
Pocałował mnie w czoło.
„Żadne zdjęcie nie sprawi, że zapomnę, jak wyglądasz, kiedy się śmiejesz.”
To pomogło na jakiś czas.
Głos Maze’a towarzyszył mi jednak podczas przymiarek, zakupów spożywczych i w chwilach ciszy przed snem.
Nieważne, co robiłam, nigdy nie czułam, że to wystarczy.
Potem nadszedł poranek ślubu.
Obudziłam się przed budzikiem i przez kilka minut leżałam obok Aarona.
Jego oddech był powolny i spokojny.
Patrzyłam jak śpi i myślałam o pierwszym mieszkaniu, które dzieliliśmy.
Podłoga w kuchni była pochylona, ogrzewanie prawie nie działało, a nasi sąsiedzi kłócili się przez ściany.
Byliśmy tam szczęśliwi.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
