Jadąc do domu, Marcus trzymał jedną rękę na kierownicy, a drugą obejmował moją.

Po chwili powiedziałem: „Czy wszystko w porządku?”

Zastanowił się chwilę zanim odpowiedział.

„Nie” – powiedział. „Ale mam cię”.

Odwróciłam się ku niemu.

Nie spuszczał wzroku z drogi.

„Chyba ciągle sobie powtarzałem, że Brianna dorośnie, jeśli będę ją wystarczająco kochał” – powiedział. „Teraz wiem, że to nieprawda”.

Ścisnęłam jego dłoń.

Odwzajemnił uścisk.

Potem spojrzał na mnie na sekundę i powiedział: „Nie mam już ochoty prosić cię, żebyś się zmniejszyła, żeby inni ludzie mogli czuć się komfortowo”.

Wtedy się rozpłakałam.

W samochodzie, w drodze do domu, z mężem za rękę i moim czarnym, wciąż wilgotnym kostiumem kąpielowym w torbie na zakupy u stóp.

Ponieważ po raz pierwszy od poronienia zaczęłam znów czuć się sobą.