Sześćdziesiąt pięć od taty.
Pięćdziesiąt jeden od mamy.
I dokładnie 248 wiadomości tekstowych, każda bardziej desperacka od poprzedniej.
Przeglądałam je, popijając poranną kawę – tę samą tanią mieszankę, którą pokochałam, gdy byłam kelnerką.
Starych nawyków trudno się pozbyć.
James: Olivio, musimy porozmawiać. To szaleństwo.
Mama: Kochanie, zadzwoń do nas. Martwimy się.
Catherine: Tylko Liv. Czemu mi nie powiedziałaś? Próbowałam się skontaktować z Sarah w sprawie tej pracy asystentki.
Tata: Pilne zebranie rodzinne. 9:00 rano. Firma. Bądź tam.
Spojrzałem na zegarek.
8:57 rano
Zbierali się teraz w sali konferencyjnej Winters Investment Partners, prawdopodobnie oczekując, że przybiegnę na ich wezwanie, tak jak to robiłam dawniej.
Zamiast tego sięgnąłem po laptopa i otworzyłem aplikację do wideokonferencji.
Dokładnie o 9:00 rano wysłałem im link.
Mój telefon zadzwonił natychmiast.
„Co to jest?” Głos Jamesa był napięty, pełen ledwo powstrzymywanej wściekłości.
„Jeśli chcesz się spotkać, zrobimy to po mojemu” – odpowiedziałem spokojnie. „Kliknij w link”.
Jedna po drugiej ich twarze pojawiały się na moim ekranie.
Tata na czele stołu konferencyjnego wyglądał starzej niż poprzedniego wieczoru.
Mama obok niego, z zaczerwienionymi oczami, jakby nie spała.
James szedł za nimi.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
