„Już to zrobiliśmy, ale może nam zostać zaledwie kilka minut, zanim zaczną na nią naciskać, żeby podpisała.”

Maya zamknęła wózek i powiozła mnie, bo moje ręce tak bardzo się trzęsły, że nie mogłem utrzymać kierownicy.

Korytarz czwartego piętra

Centrum Medyczne św. Anny wznosiło się nad First Hill pod szarym, zimowym niebem. Maya zatrzymała się przy wejściu na oddział ratunkowy, a ja przeszedłem przez przesuwne drzwi, uderzając laską w podłogę mocniej niż to konieczne.

Marcus czekał przy windach.

„Elena jest na czwartym piętrze, na oddziale położniczym wysokiego ryzyka” – powiedział. „Twoja matka ma dwóch prywatnych ochroniarzy przed pokojem i twierdzi, że działa na podstawie nakazu sądu rodzinnego w trybie nagłym”.

„Czy zamówienie jest autentyczne?”

„Numer sprawy odnosi się do niezwiązanej sprawy opieki prawnej w innym hrabstwie”.

Winda otworzyła się na korytarz pełen pielęgniarek, monitorów i przerażonych szeptów. Dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach stało przed pokojem 418.

Jeden podniósł rękę.

„Dostęp dla rodzin jest ograniczony”.

Marcus pokazał dokumentację sporządzoną przez federalnego śledczego ds. lotnictwa, który mu towarzyszył na górze.

„Odsuńcie się od drzwi. Nadjeżdżają funkcjonariusze organów ścigania.”

Strażnik wyciągnął rękę w stronę Marcusa, ale kierownik ochrony szpitala stanął między nimi. Personel w końcu otrzymał potwierdzenie, że dokumenty są fałszywe.

Przeszedłem przez drzwi.

Margaret stała obok łóżka Eleny, trzymając teczkę. Paige pochyliła się nad stolikiem, wskazując na zaznaczone linie podpisu, podczas gdy Leonard Shaw czekał przy oknie.

Elena wyglądała na wyczerpaną i bladą, z monitorami podłączonymi do brzucha. Łzy płynęły jej po twarzy, gdy Paige położyła długopis blisko jej dłoni.

„Podpisz tymczasową zgodę” – powiedziała Paige. „Twoja niestabilność emocjonalna czyni cię niebezpiecznym dla dzieci, a odmowa współpracy będzie dowodem na słuszność naszej sprawy”.

Margaret odwróciła się, gdy drzwi się otworzyły.

Jej twarz straciła wszelki kolor.

Paige upuściła długopis.

„Adrian?”

Elena powoli spojrzała na mnie, jakby jej umysł odrzucał to, co widziały jej oczy.

„Adrian?”

Przeszedłem przez pokój i wziąłem ją za rękę.

„Żyję, Eleno. Okłamali nas oboje.”

Dotknęła mojej twarzy drżącymi palcami.