Sprawa nigdy nie doczekała się rozprawy.

Mając do dyspozycji dowody cyfrowe, nagrania z monitoringu, dokumentację finansową, dowody z kopalni i zeznania Sophie, Richard przyjął ugodę.

Daniel odmówił.

Przez prawie rok upierał się, że zdoła przekonać ławę przysięgłych, że to ja wymyśliłem ten atak, aby przejąć kontrolę nad majątkiem.

Jego prawnik ostatecznie wycofał się ze sprawy z powodu konfliktu interesów, a Daniel wynajął innego.

Drugi prawnik przekonał go do przyjęcia ugody przed rozprawą.

Daniel przyznał się do winy w związku z zarzutem usiłowania morderstwa pierwszego stopnia, spisku, znęcania się nad dzieckiem skutkującego poważnymi obrażeniami ciała, manipulowania dowodami oraz przestępstw finansowych związanych z kontami mojej matki.

Richard przyznał się do winy pod zarzutem spisku mającego na celu popełnienie morderstwa, usiłowania popełnienia morderstwa i manipulowania dowodami.

Obaj otrzymali długie wyroki więzienia.

Śledztwo finansowe trwało jeszcze osiemnaście miesięcy.

Część pieniędzy, które Daniel zabrał, odzyskał poprzez sprzedaż nieruchomości, którą kupił pod przykrywką firmy.

Większość zniknęła.

Pozostały majątek rodzinny odziedziczyłem na mocy zmienionego testamentu mojej matki, ale sprzedałem stare nieruchomości, gdy tylko sąd spadkowy na to zezwolił.

Ludzie zakładali, że zrobiłem to, bo nienawidziłem tych wspomnień.

Częściowo było to prawdą.

Przede wszystkim nie chciałem, aby Daniel pozostał w moim życiu związany finansowo.

Sophie wyzdrowiała szybciej niż ja.

Nadgarstek zagoił się w ciągu sześciu tygodni.

Moja kostka leczyła się miesiącami.

Konsekwencje psychologiczne trwały dłużej.

Przez jakiś czas Sophie unikała stania w pobliżu klatek schodowych, balkonów i peronów metra. Denerwowała się, gdy ktoś szedł tuż za nami.

Zacząłem dwukrotnie sprawdzać, czy wszystkie drzwi są zamknięte.

Przestałem traktować relacje rodzinne jako coś oczywistego.

Dwa lata po tym zdarzeniu Sophie i ja wróciliśmy do Silver Creek.

Nie do wału.

Władze powiatu zamknęły go na stałe na czas trwania śledztwa.

Odwiedziliśmy muzeum.

Jeden z zastępców, który pomógł nam nas odnaleźć, przeszedł na emeryturę i pracował tam jako wolontariusz w weekendy.

Natychmiast rozpoznał Sophie.

„Jesteś wyższa” – powiedział jej.

Uśmiechnęła się.

„Jesteś starszy.”

On się zaśmiał.

„Ty też.”