Nic nie powiedziałem.
“Może.”
W następny weekend Sophie wróciła.
Pobiegła prosto w kierunku mojego domu.
Linda podążała kilka kroków za nim, niosąc pojemnik.
Usiadła na jednym ze składanych krzeseł przy garażu.
“Upieczyłam ciasteczka.”
Uśmiechnąłem się.
“Dla nas?”
„Są dla Sophie.”
“Oczywiście.”
Usiadła na jednym ze składanych krzeseł przy garażu.
Przez kilka minut żadne z nas się nie odzywało.
Po chwili usiadłem w drugim.
Oglądaliśmy, jak dzieci dekorowały tekturową Hondę.
Przez kilka minut żadne z nas się nie odzywało.
Wtedy Linda spojrzała w stronę Hondy zaparkowanej przy krawężniku.
Spojrzała z powrotem na ten tekturowy.
„Tekturowy czy prawdziwy?”
„Nigdy się tego nie pozbędziesz, prawda?”
Udawałem, że nie rozumiem.
„Tekturowy czy prawdziwy?”
Westchnęła.
“Albo.”
Uśmiechnąłem się.
Linda nigdy nie przeprosiła.
“Prawdopodobnie nie.”
Po tym wydarzeniu kosze na śmieci i krzesła przestały pojawiać się na ulicy.
Linda nigdy nie przeprosiła.
Nie spodziewałem się tego.
Kilka tygodni później Megan i Chris w końcu wrócili do domu.
Próbowałem wyrzucić wersję tekturową.
Ich trzytygodniowy remont trwał siedem tygodni.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
