Przestałem chodzić.
Wyglądała starzej.
Oczywiście, że tak.
Ja też.
Jej włosy były krótsze, a wzdłuż szczęki biegła blada blizna.
Ale ona okręcała srebrny pierścionek wokół palca dokładnie tak, jak Clara zwykła okręcać bransoletki, gdy była zdenerwowana.
„Cześć” – szepnęła.
„Nie mów tylko „cześć”.
Jej wyraz twarzy posmutniał.
“Dobra.”
Nie potrafiłem się zdobyć na to, żeby ją przytulić.
Zamiast tego ją wystawiłem na próbę.
„Jak nazwaliśmy wgniecenie w ścianie mojej sypialni?”
Jej oczy się zaszkliły.
„Księżyc.”
„Kto rozbił wazon mamy podczas zamieci?”
– Tak. Wziąłeś winę na siebie, bo tata chciał mnie uziemić przed urodzinami Maisie.
Moje kolana prawie osłabły.
„To naprawdę ty.”
Clara podeszła bliżej.
Cofnąłem się.
„Jak żyjesz?”
„Czy możemy wyjść najpierw?”
“NIE.”
Zniżyła głos.
„Przeżyłem katastrofę”.
„Pochowaliśmy cię.”
„To była pusta trumna, Sarah.”
„Mama nadal kładzie kwiaty na twoim grobie.”
Klara zamknęła oczy.
„Tata nie mógł jeździć tą drogą przez pięć lat”.
“Ja wiem.”
To słowo mnie zatrzymało.
„Skąd wiesz?”
Jej twarz się zmieniła.
Wtedy zdałem sobie sprawę, że odnalezienie mojej siostry żywej nie będzie najtrudniejszą rzeczą, jaka mnie spotka.
Na zewnątrz Clara poprosiła mnie, żebym odwiózł ją do jej mieszkania.
Przez jedną absurdalną sekundę myślałem, że ma na myśli dom naszych rodziców.
„Zadzwonię do mamy i taty.”
“NIE.”
Spojrzałem na nią.
“Co?”
„Proszę, najpierw odwieź mnie do domu.”
„Twój dom?”
Dała mi adres oddalony o dwa miasta.
„Mieszkasz tak blisko?”
„Przez kilka lat.”
Odjechałem od krawężnika.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
