„Po rekolekcjach została tu na dwa tygodnie.”

Rose dotknęła mojego ramienia.

„Oddychaj, Hayden.”

„Gdzie ona teraz jest?” zapytałem.

„Z ciocią Marlene i wujkiem Davidem.”

Kobieta weszła do środka i wróciła z kopertą.

„Zostawiła to dla ciebie. Twoja matka kazała nam tego nie wysyłać.”

Moje nazwisko pojawiło się z przodu.

Nie Hayden.

Siano.

Tylko Hannah tak mnie nazywała.

Otworzyłem je na ganku.

„Hej, błagałem mamę, żeby ci powiedziała. Próbowałem wysłać jedną wiadomość, ale mama ją przechwyciła i powiedziała, że ​​tata mnie znajdzie przez ciebie.

Nienawidziłem jej za to.

Potem nienawidziłam siebie, bo byłam bezpieczna, a ty byłeś w domu i opłakiwałeś mnie. Nigdy nie zostawiłam cię celowo.

Chłopiec stał obok kosiarki i obserwował mnie.

„Jak masz na imię?” zapytałem.

„Eli.”

Jego głos drżał tak jak mój.

Skinąłem głową.

„Nic z tego nie jest twoją winą.”

Żałuję, że ktoś nie powiedział mi tych słów rok wcześniej.

Ciocia Marlene otworzyła drzwi, zanim zdążyłem zapukać. Wujek David stał za nią.

„Hannah?” zawołałem.

Kubek rozbity w kuchni.

Odwróciłem się.

Stała przy zlewie, a jej nadgarstki były całe umazane mydłem. Jej włosy były krótsze.

Ale to była ona.

„Hayden?” zapytała.

Moje imię zabrzmiało jej w gardle.

Chciałem ją przytulić i jednocześnie na nią krzyczeć.

Zamiast tego spojrzałem na jej kostkę.

„Nadal nie potrafisz chodzić?”

Wydała dźwięk będący połączeniem śmiechu i szlochu.

Następnie przeszedłem przez kuchnię.

Przytuliła mnie tak mocno, że aż zabolało mnie ramię.

„Chciałam każdego dnia wracać do domu” – płakała.

„Byłem na ciebie zły, że przetrwałeś beze mnie.”

Znieruchomiała.

Cofnąłem się.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!