Zdjąłem tost z gorącej patelni zanim się przypalił.
„Prosiłam cię, żebyś nie robił czegoś w moim domu, a ty uznałeś, że muszę cię przekonać, że moje powody są wystarczające”.
Mocniej owinęła ręcznik pod pachą.
„To jest kara”.
“Prosiłem cię, żebyś niczego nie robił w moim domu.”
„Nie. Gdybym chciał cię ukarać, pozwoliłbym ci dalej jeść płatki Andrew. On kupuje te okropne.”
Andrew wskazał na mnie.
“Niepotrzebny.”
Kayla się nie śmiała.
„Jestem załamana, Amanda. Nie mam pieniędzy. Nie mam nawet jeszcze pracy”.
“Ja wiem.”
“Nie mam pieniędzy.”
„I wyznaczasz mi termin?”
„Daję nam plan”.
“To samo.”
„Nie, nie jest.”
Spojrzała na Andrew.
„A ty. Przez cały tydzień zachowywałeś się, jakbym był jakimś drapieżnikiem.”
Andrew wziął swoją kawę.
“NIE.”
„Daję nam plan”.
“Za każdym razem, gdy wchodzę do pokoju, wychodzisz.”
„Za pierwszym razem odszedłem, bo było niezręcznie” – przyznał. „Po tym, jak Amanda poprosiła cię, żebyś przestał, odszedłem, bo już nie brałem w tym udziału”.
“W czym?”
„Wyszłam, bo było niezręcznie”.
„Jakikolwiek eksperyment myślałeś, że przeprowadzasz. Ciągle próbowałeś zrobić ze mnie bohatera kłótni z żoną”.
Tym razem Kayla nie miała szybkiej odpowiedzi.
Potem spojrzała na mnie.
“Powiedziałeś mu, żeby to powiedział.”
Kayla nie miała szybkiej odpowiedzi.
Pokręciłem głową.
„Nawet nie wiedziałem, że ogląda pokoje”.
Andrew spojrzał na mnie.
“Chyba powinnam była ci powiedzieć.”
“Tak.”
“Chyba powinnam była ci powiedzieć.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
