„One nie są moje.”

Wtedy Travis wstał.

„W takim razie odejdź.”

Tak też zrobiłem.

Złapałam torebkę i wyszłam, a Bethany krzyczała, że ​​będę tego żałować.

Dwadzieścia minut później zadzwonił mój telefon.

To był jedenastoletni Mason.

„Ciocia Sarah, mama i Travis wyszli.”

Zatrzymałem samochód.

„Co masz na myśli mówiąc po lewej?”

„Mówili, że wrócisz.”

Poczułem ucisk w żołądku.

W domu było czworo dzieci.

Najmłodszy miał dwa lata.

Zadzwoniłem pod numer 911.

Kiedy wróciłem, na zewnątrz stały już dwa radiowozy.

A gdy Bethany w końcu wjechała na podjazd, nie była zła na obecność policji.

Była przerażona tym, co już znaleźli w środku.

Bo przez lata wierzyłem, że Bethany jest po prostu nieodpowiedzialna.

Miałam się wkrótce przekonać, że pozostawienie czwórki dzieci samych tej nocy nie było najgorszą rzeczą, jaką ukrywała.

Część 2

Bethany wyskoczyła z samochodu zanim Travis zdążył go zatrzymać.

„Co zrobiłeś?”

Policjant stanął między nami.

„Proszę zostać tam, gdzie pani jest.”

Bethany wskazała na mnie.

„Zadzwoniła do ciebie, bo próbuje ukraść mi dzieci.”

Prawie się roześmiałem.

„Próbowałem ci je oddać przez sześć lat”.