Karen podała mi nazwisko zarejestrowanego właściciela.
Patricia Nolan.
Nasza matka.
Pojechałem prosto do domu mamy.
Nie chciała mnie wpuścić.
„Pogarszasz sytuację.”
„Czy pobierałeś pieniądze za opiekę nad dziećmi Bethany?”
„To pomogło rodzinie”.
„Ty ich nie oglądałeś. Ja tak.”
Twarz mamy stwardniała.
„Ty masz dobrą pensję. Bethany nie.”
Ta odpowiedź wyjaśniła mi wszystko.
Przez prawie trzy lata mama i Bethany przedstawiały rejestry obecności dzieci w żłobku, który w zasadzie nie istniał.
W międzyczasie zapewniłam opiekę nad dzieckiem bezpłatnie.
Ale Karen odkryła coś jeszcze dziwniejszego.
Bethany również wpisała Travisa jako osobę bezrobotną.
Nie był.
Wykonywał prace budowlane za pieniądze w firmie należącej do jego kuzyna.
Łączny dochód, który nie został przez nich zadeklarowany, był na tyle duży, że wpłynął na wysokość kilku świadczeń, które otrzymywali.
Potem zadzwonił Bennett.
Tabletki znalezione w kuchni to środki przeciwbólowe przepisane trzem różnym osobom.
Travis twierdził, że przechowywał je dla współpracowników.
Policja nie była przekonana.
Tego wieczoru Bethany pojawiła się w moim mieszkaniu i zaczęła walić w drzwi.
„Zniszczyłeś mi życie!”
Nie otwierałem tego.
„Zostawiłeś swoje dzieci same.”
„Bo wiedziałem, że wrócisz!”
To zdanie bolało bardziej, niż cokolwiek innego.
Całe swoje życie zbudowała wokół tego, że nie mogę pozwolić, aby dzieci cierpiały.
Potem krzyknęła coś, czego nigdy nie zapomnę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
