Nie miałem zamiaru prosić jej o ponowne udowodnienie tego.
***
Kiedy w piątek wróciłem do domu, mój gniew zmienił się w coś chłodniejszego.
Stephanie spotkała mnie na korytarzu.
„Boję się, że ona próbuje stać się tobą”.
„Anno? Wróciłaś wcześniej do domu.”
Potem zobaczyłem mój naszyjnik.
“Zdejmij to.”
Jej ręka powędrowała do gardła.
“Co?”
„Naszyjnik, Stephanie.”
„Anno? Wróciłaś wcześniej do domu.”
“Anna…”
“Zdejmij to.”
Otworzyła go i zamknęła w pięści.
„Kim jest Terry? Kim jest ta kobieta, z którą rozmawiałeś?”
Jej twarz stała się pusta.
„Skąd to wiesz?”
“Anna…”
„Zainstalowałem kamerę w sypialni”.
Stephanie spojrzała na mnie.
Wtedy na górze dało się usłyszeć kroki.
Bev zeszła na dół trzymając koc.
Stephanie zbladła.
“Jesteś obudzony?”
„Zainstalowałem kamerę w sypialni”.
Bev podeszła bliżej mnie.
„Zawsze udaję, że śpię, ciociu Stephanie. Słyszę cię w pokoju mamy”.
Stephanie zasłoniła usta.
“Och, Bev.”
„Nie rób tego” – powiedziałem.
Spojrzała na mnie.
“Och, Bev.”
“Nie zmuszaj jej, żeby cię pocieszała.”
Stephanie opuściła ręce.
Wskazałem na salon.
“Usiąść.”
„Anno, mogę to wyjaśnić.”
“Więc usiądź.”
“Usiąść.”
Tak, zrobiła to.
Zostałem na stojąco.
„Od jak dawna ta kobieta myśli, że Bev jest twoją córką?”
Stephanie spojrzała na podłogę.
„Około roku”.
Raz się zaśmiałem, bo mój mózg odrzucił taką odpowiedź.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
