Zatrzymała się.
„Jeden z tych pokoi jest teraz wolny. Kobieta, która go pokazuje, jest wolna dziś po południu”.
„Jeden z tych pokoi jest już otwarty.”
Kayla odwróciła się.
„Umówiłeś mnie na spotkanie?”
„Znalazłem ogłoszenie” – odpowiedział Andrew.
Podniosłem jego telefon i spojrzałem na niego.
Jasna sypialnia na piętrze. Wspólna kuchnia. Mały ogródek.
„Znalazłem ofertę.”
Nic luksusowego.
Nic strasznego.
Tylko pokój.
Wyciągnąłem telefon w stronę Kayli.
„Przyjrzymy się temu.”
„Nie przeprowadzam się tam.”
„To nie rób tego. Nadal szukamy.”
Zmarszczyła brwi.
„Nie możesz mnie zmusić.”
„Nie przeprowadzam się tam.”
„Masz rację”. Odłożyłem telefon. „Ale jeśli zostajesz tutaj, dopóki nie zastanowisz się nad kolejnym krokiem, muszę zobaczyć, jak go podejmujesz”.
Kayla wpatrywała się we mnie.
Następnie poszła na górę.
Drzwi zamknięte.
„Masz rację.”
Andrew wziął łyk kawy.
„Myślę, że poszło dobrze.”
Spojrzałem na niego.
„Ani słowa.”
“Zrozumiany.”
Dwadzieścia minut później Kayla zeszła na dół w dżinsach i bluzie.
Znalazła też najbrzydszą starą szatę w naszej szafie na pościel i zarzuciła ją na ramię.
„Ani słowa.”
Rzuciła go na krzesło, gdy przechodziła obok.
“Szczęśliwy?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
