Około sześćdziesiątki, szary garnitur, marynarka starannie złożona na ławce obok, nie rzucona. Przed sobą miał dwie teczki i czarną kawę, której nie pił. Powoli obracał kubek, tak jak niektórzy mężczyźni obracają obrączki.
Wstał, kiedy wszedłem, co mnie zaskoczyło.
„Ida.”
„Panie Prescott.”
„Ed, proszę. Twój ojciec nazywał mnie Ed przez dziewięć lat.”
Usiadłem.
Stoisko było laminowane. Winyl w rogu zaklejono taśmą klejącą.
Podeszła kelnerka. Prescott pożegnała ją uśmiechem, który wyraźnie już wcześniej widziała.
I poszła.
„Powiem ci parę rzeczy” – powiedział Prescott. „I chcę, żebyś poprosił mnie, żebym przestał, jeśli będzie tego za dużo”.
„Nie będę cię prosić, żebyś przestał” – powiedziałem.
Skinął głową raz.
Otworzył pierwszy folder.
Opowiedział mi o fundacji.
Został on sporządzony w styczniu 2001 r., podpisany w lutym i sfinansowany ze środków uzyskanych z polisy ubezpieczeniowej na życie mojego ojca oraz z portfela inwestycji w sektorze lotnictwa i kosmonautyki, który ojciec budował przez sześć lat.
Dojrzało i stało się moje, aby móc je odebrać w dniu moich 25. urodzin.
Do tej pory chroniła ją struktura współpowierników. Firma Prescotta z jednej strony, mój wujek Jim z drugiej, a niezależna spółka powiernicza pełniła funkcję neutralnego administratora.
Kapitał wynosił 2 310 000 dolarów.
„Nieodwołalne” – powiedział Prescott. „Możemy je jeszcze bardziej zaostrzyć dziś wieczorem, jeśli się zgodzisz. Nie możemy tego jednak cofnąć. Kiedy podpiszesz poprawkę, nawet ty nie będziesz mógł rozdać tych pieniędzy bez jednomyślnej zgody powiernika. To był pomysł twojego ojca”.
„Myślał, że będę pod presją”.
„Myślał” – Prescott powiedział ostrożnie – „że ktoś poczeka do dnia, w którym będziesz mógł uzyskać do niego dostęp, i spróbuje działać szybko”.
Przesunął drugą teczkę po stole.
„To właśnie robi twój ojczym od 2019 roku”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
