Kanister na benzynę na podjeździe
Kiedy podjechaliśmy pod luksusowy dom Veroniki w Savannah, Chad stał obok wartego sześćdziesiąt tysięcy dolarów pickupa, trzymając w ręku kanister na benzynę.
Nawet nie drgnął, gdy podjechały radiowozy. Po prostu wylał długą smugę benzyny na maskę, a gęste opary unosiły się w wilgotnym powietrzu.
„Stój z tyłu, Marcus!” krzyknął, z papierosem zwisającym mu z ust. „Zniszczysz to, a nikt nie dostanie ani grosza – ani staruszka, ani ty, na pewno!”
Ręka szeryfa Donnelly’ego zawisła nad kaburą. „Rzuć puszkę, Chad. Koniec. Mamy leki Clary z twoich śmieci i sfałszowane akty własności”.
„Podrobione?” wrzasnęła Veronica, wyskakując przez drzwi wejściowe z podartą bluzką, rozczochranymi włosami i drżącym palcem wycelowanym prosto we mnie. „Podpisała to ! Mama chciała, żebyśmy mieli lepsze życie!”
„Jak cholera”. Zrobiłam krok naprzód, buty chrzęściły na nieskazitelnym podjeździe, czerwona ziemia wciąż zaschła pod paznokciami, a wspomnienie matki kłębiło się w tej ciemnej dziurze, napędzając każdy mój oddech. „Nie chciałeś lepszego życia, Ronnie. Chciałeś skrótu. Wsadziłeś naszą matkę do dziury, żeby gniła dla miliona dolarów odszkodowania”.
„Miała siedemdziesiąt sześć lat!” krzyknęła Weronika, a łzy w końcu popłynęły – choć nie było w nich skruchy, tylko panika. „Mieszkała w chałupie z przeciekającym dachem! Mieliśmy ją oddać do porządnego domu opieki… w końcu!”
„Masz na myśli, że w grobie?” – powiedziałem martwym głosem.
Chad zapalił zapałkę. „Nie wystawiaj mnie na próbę. Jedna iskra i cały dom pójdzie w ruch razem z dowodami”.
„Zrób to” – wyszeptałem, robiąc kolejny krok. „Spal ciężarówkę. Spal dom. Nie możesz spalić tego, co jest w tym dole. I na pewno nie możesz spalić dożywocia”.
Chad zawahał się – tylko ułamek sekundy. To wystarczyło szeryfowi Donnelly’emu. Wślizg z boku posłał Chada w krzaki azalii, kanister z benzyną poleciał szeroko, a jego zawartość rozprysła się nieszkodliwie na trawie. Zapałka zgasła w ziemi.
Veronica opadła na zadbany trawnik, gdy kajdanki zazgrzytały na jej nadgarstkach. Nie stawiała oporu. Po prostu patrzyła na ciężarówkę, a potem na dom swoich marzeń, obserwując, jak wszystko w czasie rzeczywistym obraca się w pył.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
