A to, co zwyczajne, wydawało się cudowne.
Aż pewnego wtorkowego poranka znalazłem w swojej skrzynce pocztowej zdjęcie.
Brak znaczka.
Brak koperty.
Po prostu pojedyncze, błyszczące zdjęcie złożone na pół.
Ręce zaczęły mi się trząść jeszcze zanim zdążyłam je otworzyć.
Na zdjęciu widać Noaha opuszczającego przedszkole trzy dni wcześniej.
Został otoczony czerwonym okręgiem narysowanym markerem.
Na odwrocie widnieją cztery starannie napisane czarnym atramentem słowa.
Nadal jesteś nam coś winien.
Nie mogłem oddychać.
Zamknąłem wszystkie drzwi w domu, zanim zadzwoniłem do Mary.
Odpowiedziała natychmiast. „Co się stało?”
Wysłałem jej zdjęcie tego zdjęcia.
Cisza.
Następnie: „Nie wychodź z domu”.
Strach znów mnie ogarnął.
„Mara…”
„Już idę.”
Przybyła w niecałe dwie godziny z kolejnym mężczyzną, którego nie rozpoznałem. Wysoki. W szarym garniturze. Bystrym wzrokiem przeskanował każde okno, zanim wszedł do środka.
„To agent specjalny Daniel Reeves” – powiedziała cicho Mara. „Zajmował się sprawą Owena”.
Agent przyjrzał się zdjęciu leżącemu na moim kuchennym stole.
Potem spojrzał na mnie.
„Uważamy, że Owen ukrył pieniądze przed aresztowaniem”.
Spojrzałem na niego. „Nic nie wiem o pieniądzach”.
„My w to wierzymy” – powiedział. „Ale ktoś inny nie”.
Mara mocno skrzyżowała ramiona. „Victor Hale nigdy nie zrezygnował ze wszystkich swoich kontaktów”.
Zrobiło mi się zimno w żołądku.
Zwycięzca.
Mężczyzna w płaszczu przeciwdeszczowym.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
