Anna skinęła głową.

„Powiedziała, że ​​wybrałeś Carol, zanim jeszcze opuściłem miasto.”

„Ale to nie była prawda”.

„Teraz to wiem.”

Wtedy Anna zawahała się.

„To nie wszystko.”

Poczułem ucisk w żołądku.

“Co?”

„Tego dnia była tam Carol”.

„W domu mojej matki?”

„Tak. Wpadła z zapiekanką. Ruth myślała, że ​​już wyszła, ale ona wciąż była w salonie.”

Nie mogłem się ruszyć.

„Carol słyszała, co moja matka ci powiedziała?”

„Każde słowo.”

„Skąd wiesz?”

„Bo mi powiedziała. Jakieś piętnaście lat temu odnalazła mnie przez moją siostrę i wysłała mi list. Nigdy nie odpowiedziałem”.

Ścisnęło mnie w gardle.

„Więc wiedziała, dlaczego odszedłeś.”

“Tak.”

„I przez wszystkie te lata widziała, jak wierzyłam, że odszedłeś, bo mnie nie chciałeś”.

Anna spojrzała w dół.

“Przepraszam.”

„Ona nic nie powiedziała… a potem wyszła za mnie.”

„Przez czterdzieści lat zastanawiałem się, czy ona ci kiedykolwiek o tym powiedziała”.

„Ona tego nie zrobiła.”

Przez chwilę nie mogłem mówić.

„Nie mówię ci, żebyś jej nienawidził” – wyszeptała Anna. „Mówię ci, bo twoja żona cię tu przysłała i myślę, że chciała, żebyś w końcu wiedział”.

Spojrzałem na nią.

„Anno, czy próbowałaś kiedyś odnaleźć naszą córkę?”

„Oczywiście, że o tym myślałem.”

„Ale czy patrzyłeś?”

„Nie mogłam. To była prywatna adopcja. Nie znałam nazwiska rodziny, miejsca zamieszkania – niczego”.

I nagle coś wskoczyło na swoje miejsce.

„Moja matka to zorganizowała.”

Anna zmarszczyła brwi.

“Co?”

„Jeśli ktoś prowadził dokumentację, to właśnie ona.”

Odsunąłem się od stołu.

„Chyba wiem, gdzie szukać.”

Wstałem tak szybko, że krzesło zaszurało po podłodze.

„Walter.”

„Przepraszam. Muszę iść.”

Jedna myśl towarzyszyła mi przez całą drogę powrotną.

Carol nie prosiła mnie, żebym wybaczyła mojej matce.

Poprosiła mnie o wybaczenie.