„Ona ma dobre życie.”

“Rodzina?”

„Dwóch chłopców.”

Łzy napłynęły Annie do oczu.

„Jestem babcią.”

“Tak.”

Zeszła na stopień werandy i zaczęła płakać.

Siedziałem obok niej i czekałem, aż w końcu otrze twarz.

„Czy ona o mnie wie?”

“NIE.”

„Powiesz jej?”

Rebecca pochowała Carol zaledwie kilka tygodni wcześniej.

Teraz musiałem jej powiedzieć, że kobieta, którą znała jako swoją matkę, ukrywała prawdę o swoich narodzinach przez trzydzieści osiem lat.

„Nie wiem jak.”

Anna spojrzała na listy.

„Carol najwyraźniej też nie.”

„A co jeśli zniszczy to wszystko, co Rebecca o niej pamięta?”

„Walter, twoja matka decydowała, co mi wolno wiedzieć. Carol decydowała, co tobie wolno wiedzieć.”

Wpatrywałem się w litery.

„A teraz podejmę decyzję za Rebeccę”.

“Tak.”

—

Następnego ranka pojechałem do Columbus i położyłem listy na kuchennym stole Rebekki.

„Tato, co to jest?”

„Twoja matka powinna nam to powiedzieć lata temu”.

“Nas?”

Wziąłem głęboki oddech.

„Rebecco, moja pierwsza miłość, Anna, jest twoją biologiczną matką. A ja jestem twoim biologicznym ojcem”.

Spojrzała na mnie.

„O czym mówisz?”

„Przeczytaj listy.”

Gdy pisała drugi list, jej ręce już się trzęsły.

„Mama wiedziała?”

“Tak.”

Rebecca otarła oczy.

„Czy ona próbowała mnie chronić?”

„Może na początku. Ale po pewnym czasie myślę, że ona też się broniła”.

„Czy ona mnie kochała?”

„Każdego dnia.”

Rebecca siedziała przez chwilę cicho.

„Czy Anna o mnie wie?”

„Ona wie wszystko.”

„Czy ona chce się ze mną spotkać?”

„Bardziej niż cokolwiek innego.”

Rebecca przełknęła ślinę.

„Chcę ją poznać. Wkrótce.”

„Powinieneś.”