Część 4
W niedzielny wieczór w domu panowała przejmująca cisza. Ruth wróciła, żeby pomóc mi zadomowić się w głównej sypialni, gdzie zamki zostały już wymienione przez ślusarza przysłanego przez Jamesa.
Na dole, niczym odgłos strzałów, ciszę przeszył dźwięk taśmy pakowej. Nathan i Brittany pakowali dwanaście pudeł i trzy walizki. Przez otwarte drzwi sypialni słyszałem, jak Brittany wykrzykuje rozkazy, obwiniając Nathana o każdy błąd w obliczeniach, przeklinając Jamesa Hollowaya i przysięgając, że „znajdzie sposób, żebyśmy zapłacili”. Nathan nie odkrzyknął. Odpowiadał jedynie cichym, zrezygnowanym pomrukiem.
Ruth usiadła na skraju mojego kwiecistego fotela, trzymając w dłoniach filiżankę rumianku. „Wszystko w porządku, Dorothy?” zapytała cicho. „Jestem zmęczona, Ruth” – przyznałam, rozglądając się po pokoju, w którym Frank i ja spędziliśmy trzy dekady. „Bardziej zmęczona, niż myślałam. Ale też czuję ulgę”. „To ból serca patrzeć, jak dziecko staje się kimś obcym” – powiedziała Ruth, kładąc pocieszająco dłoń na mojej. „Tak” – westchnęłam. „Tak jest. Ale ten obcy odchodzi”.
W poniedziałkowy poranek na podjeździe stała ciężarówka do przeprowadzek. Obserwowałem z okna na piętrze, jak ekipa przeprowadzkowa ładowała rzeczy Brittany na tył. Brittany stała na trawniku przed domem, w ogromnych markowych okularach przeciwsłonecznych, nie patrząc na dom. Nathan stał obok niej, trzymając w ręku karton. Zanim wsiadł na miejsce pasażera w ich samochodzie, spojrzał w górę. Nasze oczy spotkały się przez szybę. Nie pomachał. Skłonił głowę, wsiadł do samochodu, a ten ruszył tyłem w Elmwood Drive, znikając za rogiem.
James zadzwonił około południa. „Są już całkowicie niedostępni” – potwierdził. „Klucze zostały zwrócone do mojego biura. A co do sfałszowanego listu, poinformowałem ich, że jeśli kiedykolwiek spróbują czegoś zrobić w związku z twoją nieruchomością lub majątkiem, prokurator okręgowy zostanie natychmiast powiadomiony. Nie wrócą, Dorothy”.
Część 5
Dwa tygodnie później okolica wróciła do spokojnego rytmu. Krzew róży, który Frank posadził z okazji naszej dwudziestej rocznicy ślubu, kwitł soczyście czerwoną barwą na tle białej elewacji ganku. Pogoda robiła się coraz bardziej rześka, zwiastując nadejście jesieni, mojej ulubionej pory roku.
Siedziałam przy kuchennym stole z filiżanką kawy i czystym blokiem akwarelowym. Mój telefon zawibrował na blacie. To była wiadomość od nieznanego numeru. Mamo. Przepraszam. Straciliśmy mieszkanie, a Brittany wyjechała do rodziców w Ohio. Przez kilka dni będę mieszkać w samochodzie. Czy jest jakaś możliwość… żebyśmy porozmawiali?
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
