„Musisz przeprosić.”

Spojrzała na niego.

„Za rozlanie wina?”

„Za to, co właśnie zrobiłeś.”

Ona się zaśmiała.

„Naprawdę stajesz po jej stronie?”

Ryan spojrzał na moich rodziców.

“Tak.”

Po raz pierwszy tej nocy jego rodzina wydawała się czuć nieswojo.

Megan skrzyżowała ramiona.

„To był wypadek.”

Mój ojciec w końcu odpowiedział.

„W takim razie wypadek zasługuje na przeprosiny.”

Megan odwróciła wzrok.

Ryan zwrócił się w stronę rodziców.

„Czy możemy po prostu przyznać, co się stało?”

Jego matka zmarszczyła brwi.

„Ryan, nie zawstydzaj swojej siostry.”

Prawie się roześmiałem.

To zdanie wyjaśniało wszystko.

Spojrzałem na zegarek.

Pozostały trzy minuty.

Ryan podszedł do moich rodziców.

„Przepraszam” – powiedział cicho. „Nie powinnaś być tak traktowana”.

Moja matka skinęła głową.

“Dziękuję.”

Mój ojciec uścisnął mu dłoń.

Ale nadal nie byłem zadowolony.

Ponieważ incydent z winem nie był pierwszym razem.

Przez lata Megan żartowała z moich rodziców.