Ich uśmiechy poszerzyły się. Paweł rozparł się na krześle, zadowolony.
„Widzisz? Potrafisz być rozsądną kobietą, kiedy chcesz” – powiedział protekcjonalnie.
„W porządku” – powtórzyłam głośniej. „Ale tylko pod jednym warunkiem”.
Przy stole znów zapadła cisza.
„Jaki warunek?” – zapytała podejrzliwie Raisa Siergiejewna, przyciskając poplamioną serwetkę do piersi.
Położyłam dłonie na stole i splótłam palce.
„Przeleję Oksanie dwa miliony rubli. I dam ci pieniądze na samochód, Paszo. Ale wszystko zostanie sformalizowane przez notariusza. Przekażę Oksanie pieniądze w formie umowy pożyczki celowej zabezpieczonej zastawem. Ponieważ Oksana ma tylko niespłaconą kartę kredytową i egzotycznego kota, to zabezpieczenie będzie pochodziło od ciebie, Paszo”.
„Co?” Mój mąż zmarszczył brwi, najwyraźniej nie rozumiejąc, do czego zmierzam.
„Podpiszesz umowę, w której oddasz mi swoją część tego mieszkania jako zabezpieczenie” – wyjaśniłem, starannie wymawiając każde słowo. „To mieszkanie zostało kupione w trakcie naszego małżeństwa; oboje posiadamy po pięćdziesiąt procent. Dzięki Bogu, kredyt hipoteczny jest spłacony. Jeśli Oksana odniesie sukces i spłaci kredyt w ciągu roku, twoja część pozostanie twoja. Jeśli zbankrutuje, połowa mieszkania automatycznie stanie się moją wyłączną własnością”.
„To samo dotyczy twojego samochodu, Paszo. Będzie zarejestrowany na moje nazwisko, dopóki nie spłacisz dwóch milionów rubli z pensji. Jesteście pewni, że to się uda, prawda? W takim razie nie ma się czym martwić”.
Twarz Pawła zaczęła zmieniać kolor. Najpierw poszarzała, a potem na jego policzkach pojawiły się nieestetyczne czerwone plamy.
„O czym ty mówisz?” – wybuchnął, zrywając się z krzesła. „Oczekujesz, że dam zastaw na własny dom? Na własną żonę? Czy ty kompletnie oszalałeś z chciwości?”
„Jako matka mówię ci, że to nikczemne!” Raisa Siergiejewna krzyknęła, uderzając dłonią w stół. „Nie ufasz własnemu mężowi! Jak śmiesz stawiać takie warunki?”
„Nie rób scen. Ludzie mogą nas usłyszeć” – zaczął mamrotać odruchowo Nikołaj Pietrowicz, ale nikt nie zwracał na niego uwagi.
Oksana siedziała z głową wtuloną w ramiona.
„Ira, po co ci zabezpieczenie?” – pisnęła żałośnie. „To startup. Wszystko może się zdarzyć. Jest ryzyko. A co, jeśli się nie uda? Pasza wyląduje na ulicy?”
„Właśnie!” – ryknął Paweł. „Biznes to ryzyko! A ty chcesz mi zabrać mieszkanie!”
Uśmiechnęłam się chłodno.
„Więc ryzykowanie moich pieniędzy to święty obowiązek rodzinny, ale branie odpowiedzialności za to ryzyko własnym majątkiem byłoby zdradą?”
Spojrzałam na misterne przedstawienie oburzonych rodziców.
„Macie ciekawe obliczenia matematyczne”.
„Po prostu nie chcecie nam pomóc!” krzyknął Paweł. Twarz wykrzywiła mu się z wściekłości.
Cała jego udawana godność rozsypała się jak tandetne złoto na zegarku zwisającym z jego nadgarstka.
„Zawsze nas nienawidziliście! Zawsze myśleliście, że jesteście lepsi od wszystkich! Beze mnie skończylibyście jak stara panna, siedząca nad księgami rachunkowymi!”
Wstałam od stołu. Moje ruchy były spokojne, mimo że adrenalina buzowała we mnie.
„A teraz posłuchajcie mnie uważnie” – powiedziałam.
Nie podniosłam głosu ani o decybel, a jednak wokół stołu natychmiast zapadła cisza.
„Skoro dziś nadszedł dzień szczerości, wyłóżmy wszystkie karty na stół”.
Podeszłam do komody, otworzyłam górną szufladę i wyjęłam cienką tekturową teczkę.
Kiedy wróciłam do stołu, rzuciłam ją mężowi.
„Co to jest?” – zapytał ostrożnie, nie śmiąc dotknąć papierów. „
To, Paszo, twoja historia kredytowa” – powiedziałam cicho. „W zeszły piątek zostawiłeś laptopa otwartego na stronie internetowej firmy. A jako księgowa zawsze uwielbiałam liczby. Wiesz, co znalazłam?”
Paweł przełknął ślinę. Raisa Siergiejewna wyciągnęła szyję, próbując zajrzeć do teczki.
„Znalazłam trzy niespłacone kredyty konsumenckie na łączną kwotę 1,2 miliona rubli” – ciągnęłam, rozkoszując się widokiem białych palców męża, gdy ściskał krawędź stołu.
„Przejrzałam też twoje wyciągi z pensji”. Okazuje się, że „olbrzymie premie”, którymi tak chętnie chwaliłaś się przed znajomymi i mamą, w rzeczywistości służyły do spłaty rat kredytu.
„A dlaczego wzięłaś te pieniądze?” Czy powinnam powiedzieć twojej matce? –
Odwróciłam się do teściowej.
– Twój syn wziął pierwszą pożyczkę dwa lata temu, Raiso Siergiejewno. Wykorzystał ją na spłatę długów Oksany z jej poprzedniego, genialnego koreańskiego startupu kosmetycznego, który porzuciła po trzech miesiącach. –
Druga pożyczka poszła na te tak zwane szwajcarskie zegarki, jego markowe ubrania i twoje wakacje w Soczi. Pasza nie mógł się zdobyć na przyznanie, że jest tylko średnim menedżerem, a nie Wilkiem z Wall Street. –
A trzecia pożyczka… –
Spojrzałam na męża.
„Zaciągnęłaś trzecią pożyczkę sześć miesięcy temu. Gdzie się podziało te 400 000 rubli, Paszo?”
Mój mąż milczał, wpatrując się w pusty talerz. Jego dolna warga lekko drżała.
„Nie wiesz? Ja wiem. Przelałaś pieniądze na konto niejakiej Kristiny, sekretarki w twoim biurze. W opisie przelewu napisano, że chodzi o „pomoc w opłaceniu opieki medycznej jej matki”.
„Problem w tym, że widziałam świetny fotoreportaż na Instagramie Kristiny, pokazujący jej wakacje na Malediwach w dokładnie tym samym terminie”.
W pokoju zapadła taka cisza, że usłyszałam przejeżdżający samochód.
Raisa Siergiejewna patrzyła z szeroko otwartymi ustami, patrząc to na mnie, to na syna z oszołomionym wyrazem twarzy.
Oksana opadła na krzesło, starając się wyglądać jak najmniej.
„To… to kłamstwo” – wychrypiał Paweł, nawet jego matka mu nie uwierzyła.
„Iroszka” – bełkotała teściowa, nagle zapominając o swoim autorytarnym tonie. „Chłopak popełnił błąd. Zdarza się każdemu. Może kryzys wieku średniego. Ale ty masz pieniądze! Mogłabyś spłacić jego długi! Jesteśmy rodziną!”
Nie mogłam się dłużej powstrzymać. Wybuchnęłam szczerym i głośnym śmiechem.
„Chcesz, żebym spłaciła długi, które zaciągnął u kochanki, i żeby ci zaimponować? Zwariowałaś, Raiso Siergiejewna?”
Zebrałam papiery i schowałam je z powrotem do teczki.
„Mój stan był testem, Paszo. Oblałeś go, dokładnie tak, jak się spodziewałem. Chciałeś wykorzystać mój spadek, żeby załatać dziury w finansach, kupić sobie nową zabawkę na cztery koła i oddać resztę siostrze, żeby przestała cię nękać. Ale twój plan legł w gruzach”.
Podszedłem do drzwi wejściowych i otworzyłem je na oścież.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
