Na pewno nie osiemnaście.
Kiedy Daniel wrócił wieczorem do domu, zastał mnie siedzącą przy kuchennym stole z wydrukowanym menu Patricii przede mną.
Przeczytał wiadomości.
Następnie, nie mówiąc wiele, otworzył laptopa.
„Co robisz?” zapytałem.
„Szukam czegoś.”
“Co?”
„Loty.”
Myślałem, że żartuje.
Obrócił ekran.
Z Waszyngtonu do Paryża.
Wtorek wieczorem.
Dwa miejsca.
Zaśmiałem się.
Wtedy zdał sobie sprawę, że się nie śmiał.
„Twoja matka zaprosiła do naszego domu osiemnaście osób.”
“Widziałem.”
„Ona nas nie pytała.”
„Ja też to widziałem.”
„A Melissa powiedziała mi, żebym się komuś przydał.”
Daniel kliknął stronę rezerwacji.
„W takim razie myślę, że powinniśmy stać się niedostępni.”
Niecałe dwadzieścia minut później potwierdzenie rezerwacji wylądowało w jego skrzynce odbiorczej.
Dwa bilety do Paryża.
Wyjeżdżaliśmy we wtorek wieczorem i wracaliśmy w niedzielę.
Spojrzałam na niego.
„A co ze Świętem Dziękczynienia?”
Daniel zamknął laptopa.
„Moja matka wszystko zaplanowała. A Melissa najwyraźniej uważa, że planowanie jest najtrudniejszą częścią”.
Wzruszył ramionami.
„Jestem pewien, że sobie z tym poradzą.”
Pierwsze połączenie przyszło niecałe piętnaście minut później.
Patrycja.
Daniel to zignorował.
Potem zadzwoniła Melissa.
Potem ciotka Daniela, Susan.
Potem jego brat Mark.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
