Mimo ostrzeżenia zrobiło mi się niedobrze.
Caroline ostro zwróciła się do Marthy. „Poprosiłaś moją córkę, żeby zrobiła CO?”
„Próbowałem pomóc Jillian zrozumieć rzeczywistość”.
„Czyja rzeczywistość?” – odpaliła Lydia. „Nigdy nie chciałam Nicka”.
Marta prychnęła. „Bylibyście razem idealnie”.
„Nie. Spodobałoby ci się to. To co innego”. Lydia spojrzała na mnie. „Powiedziałam Nickowi, bo miałam dość tego, że obrażasz jego żonę moim imieniem”.
Marta zwróciła się do syna: „I przyprowadziłeś ją tu, żeby mnie upokorzyć?”
„Przyprowadziłem ją, bo miałem już dość” – powiedział Nick, opuszczając mikrofon. „Jill ciągle prosiła mnie, żebym nie zamieniał każdej kolacji w wojnę, a ja wciąż myślałem, że dam sobie z tobą radę, nie zmuszając jej do wyboru strony. Myliłem się”.
Marta wskazała na mnie. „No i proszę. Właśnie tego chciała. W końcu nastawiła cię przeciwko własnej matce”.
Nick ruszył, żeby odpowiedzieć. Zamiast tego położyłem mu dłoń na ramieniu. „Dam sobie radę”.
Co jej w końcu powiedziałem
Martha wyglądała na niemal zadowoloną. „No dalej, Jillian.”
Przez lata odpowiadałem na jej obelgi po kolei, małymi kroczkami i żartami. Nie dziś.
„Obcięłaś mi włosy, bo nie miałaś wpływu na to, z kim Nick się ożeni” – powiedziałam. „Wymyśliłaś rywalizację z kobietą, która nigdy go nie chciała. Obraziłaś moją rodzinę. Skłamałaś na temat „rodzinnej tradycji”, po tym, jak zaatakowałaś mnie nożyczkami od tyłu. I ośmieszyłaś mnie w jednym z najważniejszych dni mojego życia”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
