A potem nic.
Spróbowałem jeszcze raz.
“Czy możesz je zdjąć, dopóki nie wrócimy do domu?”
Tym razem odpowiedziała.
„Och, kochanie, nie bądź taka dramatyczna. Wszyscy chcieli zobaczyć twoje piękne wakacje”.
Wpatrywałem się w ekran.
Jake westchnął.
„Nie powinna była tego robić”.
“Więc powiedz jej.”
Zrobię to, kiedy wylądujemy.
Jego odpowiedź wydała mi się dziwnie swobodna.
Normalnie to on byłby pierwszą osobą, która powiedziałaby matce, że przekroczyła pewną granicę.
Zamiast tego spojrzał przez okno, jakby nie było sensu o tym rozmawiać.
Chciałem się jeszcze bardziej wkurzyć z powodu tych zdjęć.
Naprawdę tak zrobiłem.
Otworzyłem więc album ponownie, już decydując, które zdjęcia chcę usunąć.
Pierwsze kilka wyglądało całkiem zwyczajnie.
Zachód słońca na plaży.
Kolacja przy marinie.
Poranny spacer.
Potem dotarłem do zdjęcia ze śniadania trzeciego dnia.
Na początku nic nie wydawało się niezwykłe.
Jake odszedł po więcej kawy, więc zrobiłem zdjęcie bufetu.
Prawie cały czas przewijałem.
Coś kazało mi się zatrzymać.
Restauracja miała ścianę z ciemnego szkła, w której odbijało się wejście.
Na pierwszy rzut oka nie było to nic więcej niż rozmazane kształty.
Tabele.
Krzesła.
Kelner niosący tacę.
Wtedy moje oczy dostrzegły inne odbicie.
Jake.
Jego odbicie znajdowało się przy wejściu do restauracji.
Miał na sobie tę samą jasnoniebieską koszulę.
Obok niego stała kobieta w jaskrawoczerwonej sukience.
Przybliżyłem.
Obraz stał się ziarnisty, ale jeden szczegół pozostał niepodważalny.
Jego ręka spoczęła na jej plecach.
Powiększyłem jeszcze raz.
Twarz kobiety pozostała ukryta pod włosami.
Mój puls przyspieszył.
Spojrzałem na Jake’a.
Zamknął oczy i oparł głowę o siedzenie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
