„Tak. Próbowałem oddzwonić, ale nie odbierałeś. Przyszedłem, bo myślałem, że Hannah mnie o to poprosiła. Nie zamierzałem nawet wchodzić do pokoju, dopóki nie będę pewien”.
“Byłeś u niej w domu?”
„Tak. Już jej nie było. Zanim się zorientowałem, że przyszła prosto tutaj, straciłem prawie godzinę.”
Spojrzałam na niego.
„Mogłeś do mnie zadzwonić.”
„Nie chciałam cię denerwować, kiedy rodziłaś.”
Spojrzałam na niego.
„Więc podczas gdy ja rodziłam i zastanawiałam się, gdzie jest mój mąż, ty próbowałaś zająć się swoją matką, nie mówiąc mi, że jest coś do zrobienia”.
Jego twarz posmutniała.
„Myślałem, że mogę to powstrzymać”.
„To właśnie powiedziała Rebecca.”
“Hanna…”
„Wiedziałeś, że twoja matka chciała nazwać naszą córkę imieniem twojej zmarłej siostry. Wiedziałeś, że naciskała na to od miesięcy. Wiedziałeś, że wmieszała w to twoją byłą żonę. I jakoś tylko ja o tym nie wiedziałem”.
„Próbowałem cię chronić.”
“NIE.”
Wzdrygnął się.
„Nie chroniłeś mnie przed problemem. Uznałeś, że nie wolno mi wiedzieć, że on istnieje”.
Nikt się nie odezwał.
Nasza córeczka wydała z siebie cichy dźwięk w ramionach Daniela.
Spojrzał na nią.
Rebecca cicho podniosła torebkę.
“Powinienem iść.”
Tym razem pozwoliłem jej.
Przy drzwiach zatrzymała się.
„Gdybym wiedział, że nic o tym nie wiesz, nigdy bym nie przyszedł.”
“Wierzę ci.”
Spojrzała na Daniela.
“Nie rób tego więcej.”
Nie zapytał, co miała na myśli.
Po jej wyjściu Daniel siedział obok mnie jeszcze przez długi czas.
W końcu powiedział: „Ona ma rację”.
Spojrzałem na niego.
„Całe życie myślałam, że jeśli uspokoję mamę, wszyscy inni będą w porządku. Tak było z Rebeccą. Powtarzałam sobie, że chronię swoje małżeństwo”.
„A teraz robisz to ze mną.”
“Tak.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
