Moja teściowa przyszła na pogotowie i powiedziała, że ​​mój mąż „nie pisał się na taki stres” – więc pozwoliłam mu dokonać wyboru

Część 6 — Sylvia próbowała odbudować nasze małżeństwo za pomocą poduszek dekoracyjnych

Sylvia zadzwoniła dwadzieścia minut później.

„Jak śmiesz mu to robić?”

Oparłam się o blat kuchenny Daniela.

„Cześć Tobie również.”

„Wracasz natychmiast do domu i przygotowujesz ten dom na kolację dla Ethana.”

“NIE.”

To słowo wydało mi się cudowne.

Prosty.

Kompletny.

Sylvia wydała z siebie oburzony dźwięk.

„Zachowujesz się dziecinnie.”

„Nie. Skończyłem.”

„Wiesz co? Dobra. Nie potrzebujemy cię. Sam wszystko naprawię. Ugotuję.”

Oczywiście, że tak.

Sylvia poświęciła całe życie Ethanowi na usuwanie konsekwencji z jego ścieżki.

Dlaczego teraz miałbyś przestać?

Potem dodała,

„Powiemy Martinowi, że odwiedzasz rodzinę. Nikt nie musi wiedzieć, jaką jesteś żoną”.

Prawie się rozłączyłem.

Wtedy przyszedł mi do głowy pewien pomysł.

Jeśli Sylvia i Ethan chcieli stworzyć dla jego szefa fałszywy obraz naszej szczęśliwej rodziny, być może prawda również zasługiwała na zaproszenie.

Następnego wieczoru Nora została bezpiecznie u Daniela i mojej bratowej.

Wróciłem do domu.

Gdy wszedłem do środka, ledwo rozpoznałem to miejsce.

Sylvia była zajęta.

Przywiozła lampy ze swojego domu.

Kanapę pokryto poduszkami dekoracyjnymi.

Konsola do gier zniknęła.

Stół w jadalni był zastawiony naczyniami, których nigdy wcześniej nie widziałem.

Cały dom wyglądał jak wyreżyserowany.

Jakby ktoś odtworzył nasze małżeństwo z pamięci.

Brakowało tylko niewygodnej żony i chorego dziecka, o których planowali skłamać.

Ethan stał przy jadalni i rozmawiał z mężczyzną w granatowej marynarce.

Sylvia wyszła z kuchni niosąc tacę.

Oboje zamarli, gdy mnie zobaczyli.

Wyjątkowo byłem osobą, której nie planowali.

„Claire” powiedział Ethan.

Jego szef się odwrócił.

„Myślałem, że masz do czynienia z nagłym przypadkiem rodzinnym. Wszystko w porządku?”

„Doskonale” – odpowiedziałem uprzejmie. „Dzięki za pytanie. Po prostu nie chciałem przegapić kolacji”.

Spojrzenie Sylwii mogłoby przepalić szkło.

Nikt mnie nie prosił, żebym odszedł.

Więc zostałem.