Moja teściowa przyszła z komornikami, żeby mnie eksmitować. Szkoda tylko, że jej ukochany synek zapomniał powiedzieć jej całą prawdę o naszym mieszkaniu.

Był nieogolony i pachniał alkoholem.

— Wiera, wpuść mnie.

— Nie.

— Naprawdę już mnie nie kochasz?

— Nie.

Jego wyraz twarzy natychmiast się zmienił.

Zaczął grozić, że oskarży mnie o kradzież jego rzeczy, a nawet o napaść.

Miałam dość.

— Mam twoje wiadomości, Artiom. Te, w których nazywasz swoją matkę bankomatem. Te, w których piszesz, jak oszukać nas obie. Jeśli nie odejdziesz, wyślę je twojej matce, twojej dziewczynie, rodzinie i pracodawcy.

Pobladł jak ściana.
 

Potem zadałam mu jeszcze jedno pytanie.

— Czy twoja nowa dziewczyna wie, że jesteś bezpłodny?

Nic nie odpowiedział.

— Odejdź.

Wyszedł, wcześniej uderzając pięścią w futrynę tak mocno, że drewno pękło.

Dwa tygodnie później sytuacja prawna zmieniła się diametralnie.

Moja prawniczka wykorzystała pokwitowanie długu, wyciągi bankowe, korespondencję i inne dokumenty, aby poprzeć moje roszczenie dotyczące udziału w nieruchomości.

Eksmisja nadal pozostawała wstrzymana.

Potem zadzwoniła Antonina.

— Podjęłam decyzję — powiedziała. — Nie będę już pomagać Artiomowi. Zeznam, że mnie oszukał.

Byłam naprawdę zaskoczona.

— Dlaczego?

— Wczoraj poprosił mnie, żebym przepisała na niego mój domek letniskowy, żeby mógł spłacić swoje długi. Kiedy odmówiłam, nazwał mnie starą idiotką.

Głos jej się załamał.

— Wreszcie zrozumiałam. Jemu chodzi tylko o pieniądze.

W sądzie Antonina dotrzymała słowa.

Jej zeznania wzmocniły moją pozycję.