Operator powiedział nam, żebyśmy do niego nie podchodzili. Policja już przyjechała.
Alejandro nagle wstał.
„Pójdę i powiem mu, żeby odszedł.”
“Usiąść.”
Mój głos zabrzmiał tak chłodno, że natychmiast posłuchał.
Paulina stała obok mnie.
„Nie rozmawiasz z nim. Już wystarczająco dużo rozmawiałeś.”
Graciela zaczęła się trząść, nie dlatego, że bała się, że Víctor zrobi jej krzywdę, ale dlatego, że zdała sobie sprawę, że zostali złapani.
Kilka minut później przyjechały dwa radiowozy. Przekazałem funkcjonariuszom wszystko: raport z poprzedniego dnia, nagranie z centrum handlowego, zdjęcia, e-maile i nagranie z kamery na podwórku.
Víctor nie został dramatycznie rzucony na ziemię, jak w filmie. Funkcjonariusze przesłuchali go i przeszukali jego torbę. Ale w kieszeni znaleźli klucz, który dała mu Graciela.
W jego plecaku znajdowały się rękawiczki, pusta koperta, małe metalowe narzędzie, puste formularze sprzedaży i wydrukowany egzemplarz naszego rodzinnego harmonogramu.
Wtedy Camila zeszła na dół.
Nie chciałem, żeby cokolwiek z tego zobaczyła, ale ona i tak widziała już za dużo.
„Czy ten człowiek przyszedł po nas?” – zapytała.
Alejandro zrobił krok w jej stronę.
„Nie, kochanie. To nie było tak.”
Camila spojrzała na niego ze smutkiem, którego żadna jedenastoletnia dziewczyna nie powinna odczuwać.
„Czy wiedziałeś, że on przyjdzie?”
Alejandro nie mógł spojrzeć jej w oczy.
„Wiedziałem, że może przyjść po jakieś dokumenty”.
„Dokumenty mamy?”
Cisza.
„A mój paszport?”
Więcej ciszy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
