Moje druhny patrzyły na mnie z zachwytem.
Włożyłem kostium klauna.
Materiał drapał mnie po skórze. Buty były za duże, więc zostawiłam białe obcasy. Upięłam włosy pod tym śmiesznym kapelusikiem, który zostawiła mi Elise. Potem położyłam czerwony nosek na dłoni, zacisnęłam na nim palce i się uśmiechnęłam.
Oczy mojego ojca zabłysły, ale jego głos pozostał pewny.
„Jesteś pewien?”
„Nie” – powiedziałem. „Jestem pewien”.
Potem wziąłem go za ramię.
Na dole zaczęła grać muzyka.
Część 2
Drzwi się otworzyły i odwróciły się dwieście głów.
Na początku panowało tylko zamieszanie. Potem salę przetoczyła fala śmiechu niczym rozlana trucizna. Ktoś jęknął. Ktoś uniósł słuchawkę. Elise Whitmore stała w pierwszym rzędzie w srebrnym jedwabiu, z ustami wygiętymi w geście zwycięstwa.
Twarz Bennetta zbladła, a potem zrobiła się czerwona.
„Co ona, do cholery, robi?” syknął.
Słyszałam go wyraźnie, bo w sali znów zapadła cisza. Piękne kwiaty stały wzdłuż nawy. Białe róże. Złote wstążki. Importowane świece płonęły po siedemdziesiąt dolarów za sztukę. Elise dopracowała każdy szczegół, z wyjątkiem panny młodej.
Mój ojciec ścisnął moją dłoń mocniej.
„Patrzcie przed siebie” – mruknął.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
