Następnie wyciągnęłam perłowy guzik z bransoletki i położyłam go na ołtarzu.
Z głośników popłynął głos Vivian sprzed dwudziestu minut: „Podpisz dokumenty poślubne, przenieś swoje akcje z prawem głosu i skup się na byciu moją żoną”.
Potem nastąpiło drugie nagranie — Julian, trzy tygodnie wcześniej, obiecał matce, że gdy tylko akcje zostaną przeniesione, rozwiedzie się ze mną i będzie twierdził, że przeniesienie było dobrowolne.
W pomieszczeniu rozległy się westchnienia.
Julian patrzył na mnie tak, jakby widział mnie po raz pierwszy.
„Nagrałeś mnie?”
„Przez trzy miesiące” – powiedziałem. „Obrałeś sobie niewłaściwą kobietę”.
CZĘŚĆ 3
Drzwi sali balowej otworzyły się ponownie, ale tym razem nie grała żadna muzyka.
Dwóch śledczych zajmujących się przestępstwami finansowymi weszło do środka w towarzystwie umundurowanych funkcjonariuszy, posiadających nakazy sądowe, które prokuratorzy uzyskali tego ranka.
Śledczy podszedł do Juliana. „Julian Mercer, mamy nakaz aresztowania pod zarzutem oszustwa elektronicznego, spisku, kradzieży tożsamości i utrudniania śledztwa”.
Julian cofnął się w stronę ołtarza.
„To jej ślubny atak złości!”
„Nie” – powiedziałem. „To jest audyt”.
Vivian rzuciła się na moją kieszeń, być może mając nadzieję, że dowód nadal tam jest. Mój ojciec stanął między nami. Policjant złapał ją za nadgarstek, zanim mnie dotknęła.
„Ty niewdzięczna mała dziewczynko” – warknęła.
Spojrzałem na mundur.
„Moja babcia nauczyła mnie, że uczciwa praca ma godność. Ty nauczyłeś mnie, że drogie ubrania nie ukryją złodzieja”.
Prawnik Juliana pospiesznie podszedł, szepcząc coś natarczywie, ale Julian go odepchnął i wskazał na mnie. „Wciąż się pobieramy. Nie możesz mnie upokorzyć i odejść”.
Zdjąłem pierścionek zaręczynowy.
„Nigdy nie mieliśmy się pobrać”.
Położyłem go obok rejestratora.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
