Część 2
O dziesiątej trzydzieści otworzyły się drzwi kościoła i trzysta osób zwróciło się, aby zobaczyć pannę młodą.
W ławkach rozległ się westchnienie. Potem rozległy się szepty. Potem śmiech.
Vivian siedziała w pierwszym rzędzie w srebrnej sukni i perłach, z wypielęgnowaną dłonią delikatnie przyciśniętą do ust. Udawała przerażenie, ale jej oczy błyszczały. Obok niej Madison opuściła rzęsy, nie kryjąc uśmiechu.
Twarz Daniela przy ołtarzu zbladła. „Ava?” – zapytał bezgłośnie.
Szedłem powoli, z uniesioną brodą, a kostium klauna kołysał się wokół mnie niczym wyzwanie. W jednej ręce trzymałem bukiet. W drugiej niosłem czerwony nos, zwisający mi z palców.
W połowie przejścia Vivian wstała. „Przestań!” – krzyknęła wystarczająco głośno, żeby wszyscy mogli usłyszeć. „Avo, kochanie, jeśli masz jakiś atak…”
„Usiądź, Vivian” – powiedziałem.
W kościele zapadła całkowita cisza.
Na jej twarzy pojawił się grymas. Nie była przyzwyczajona do przerywania, zwłaszcza przez kobietę, którą planowała złamać.
Daniel zszedł z ołtarza. „Co się stało?”
Spojrzałam na niego, szukając mężczyzny, którego kochałam. „Zapytaj swoją matkę”.
Vivian zaśmiała się krzywo. „To absurd. Nigdy bym nie dotknęła twojej sukienki”.
Właśnie wtedy mój telefon zawibrował w dłoni Sary. Dokładnie w momencie.
Przez dwa tygodnie moja asystentka gromadziła wszystko: rejestry odbiorów z salonu ślubnego, nagrania z kamer monitoringu, sfałszowany e-mail wysłany z komputera klubu golfowego z konta członkowskiego Vivian oraz płatność za sklep z kostiumami dokonaną z karty charytatywnej wydanej na Fundację Rodziny Hart. Vivian przewodniczyła tej fundacji. Ja już po cichu ją kontrolowałam, ponieważ ojciec Daniela, Robert, zatrudnił mnie przed śmiercią, podejrzewając, że darowizny przeznaczone dla szpitali dziecięcych znikają.
Vivian nie tylko ukradła mi sukienkę. Zrobiła to za pieniądze z organizacji charytatywnej.
Minister odchrząknął. „Może powinniśmy porozmawiać na osobności”.
„Nie” – powiedziałem. „To rodzinne święto. Świętujmy szczerość”.
Uśmiech Vivian stwardniał. „Uważaj, Avo. Ośmieszasz się”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
